Պաղեստինի ինքնավարության առաջնորդ Յասիր Արաֆաթի հանելուկային մահվանից ութ տարի անց նրա կինը՝ Սուխան, հայց է ներկայացրել՝ պահանջելով հետաքննել այդ «սպանությունը»: Այս մասին տեղեկացնում է inosmi.ru-ն:
Le Figaro-ին տված բացառիկ հարցազրույցում Սուխա Արաֆաթը բարձրացնում է այն հարցը, թե ինչո՞ւ են հոսպիտալում ոչնչացվել 2004-ին մահացած իր ամուսնու արյան և մեզի նմուշները:
Le Figaro- Բողոքարկելու համար ինչո՞ւ եք գրեթե ութ տարի սպասել:
Սուխա Արաֆաթ- Մի քանի պատճառներ կային: Իմ 17-ամյա դուստրը՝ Զավխան, ուզում է իմանալ՝ ինչից է մահացել իր հայրը: Բացի այդ, իրավաբանական տեսանկյունից մենք ժամանակ ունեինք, քանի որ նման հայց ներկայացնելու համար օրենքը մեզ տասը տարի ժամանակ է տալիս: Եվ վերջապես` ամենաառանցքային պահը` «Ալ Ջազիրա»-ի հետաքննությունը պարզեց, որ Արաֆաթի հագուստի վրա պոլոնիումի շատ մեծ չափաբաժին է եղել: Սա ինձ դրդեց հետամուտ լինելու ամուսնուս մահվան իրական պատճառներին:
– Ի՞նչ էիք մտածում Արաֆաթի մահվան մասին:
– Ես միշտ ասել եմ, որ նա մահացել է իր գաղտնիքների հետ: Ես անգամ չէի ուզում մտածել նրան թունավորելու հնարավորության մասին: Առանց ապացույցների նման բան պնդելը վտանգավոր կլիներ: Սակայն պոլոնիումի վերաբերյալ շվեյցարական լաբորատորիայի եզրահանգումից հետո ես որոշեցի գործի անցնել:
– Ինչպե՞ս:
– Ես նամակ գրեցի այն հոսպիտալ, որտեղ մահացել էր Յասիր Արաֆաթը, և նոր անալիզներ անցկացնելու նպատակով պահանջեցի ինձ հանձնել նրա արյան ու մեզի նմուշները: Ինձ պատասխանեցին, որ նմուշները ոչնչացվել են չորս տարի առաջ: Դա հետաքրքրեց ինձ. ինչո՞ւ ոչնչացնել հիվանդության պատմության մի մասը, եթե յուրաքանչյուր անձ իր բարեկամի մահվանից հետո տասը տարվա ընթացքում կարող է դիմել դատարան: Բացի այդ, Արաֆաթը պետության առաջնորդ էր, այլ ոչ՝ հասարակ հաճախորդ: Ես ուզում եմ հասկանալ՝ կարելի՞ է հենց այնպես ոչնչացնել արյան և մեզի նմուշները: Հենց այդ պատճառով էլ հայցում ես պահանջել եմ գաղտնազերծել բժշկական եզրակացությունը:
– Նրա մահվանից հետո, բացի Ձեզնից, ո՞վ է ստացել բժշկական եզրակացությունը, արդյոք այն լիարժե՞ք է եղել:
– Հոսպիտալում երկրորդ նմուշը տվել էին Արաֆաթի զարմիկին՝ Նասեր ալ-Կիդվեին, ում հետո նշանակեցին Պաղեստինի ինքնավարության նախարար: Այն ժամանակ տպավորություն ունեի, որ ինձ հիվանդության ամբողջական պատմությունն են տվել: Ես չէի կասկածում, որ ֆրանսիացիներն ինձ բոլոր անալիզներն ու նմուշները չեն տվել:
– Ի՞նչ ասացին Ձեզ ֆրանսիացիները նրա մահվան պատճառների մասին:
– Ինձ ասացին, որ չգիտեն՝ ինչից է մահացել Արաֆաթը: Զարմանալի է, որ Ֆրանսիայի նման ինքնիշխան երկիրը գաղափար չունի պետության ղեկավարի մահվան պատճառների մասին:
– Ինչո՞ւ չպահանջեցիք դիահերձում կատարել:
– Նախևառաջ` նրա մահվանից հետո ես շոկ էի ապրում: Ես վստահում էի ֆրանսիական բժշկությանը և մտածում էի, որ այն կասի ողջ ճշմարտությունը: Բացի այդ, Արաֆաթի մարմինն անմիջապես ուղարկեցին Ռամալլա՝ Պաղեստինի ինքնավարության կենտրոն: Ամեն ինչ շատ արագ կատարվեց: Դրանից բացի` վեճեր սկսվեցին, իսկ ես չէի ուզում նոր վեճեր հրահրել:
– Սատարո՞ւմ է Ձեզ արդյոք Պաղեստինի ինքնավարությունը:
– Այո, նախագահ Մահմուդ Աբասը հայտարարել է, որ պատրաստ է արտաշիրիմում կատարել և հասնել գործի բացահայտմանը: Այս հարցը կքննարկվի արաբական երկրների արտգործնախարարների՝ սեպտեմբերին կայանալիք հանդիպմանը: Ես ուզում եմ, որ միջազգային կազմակերպությունները և մասնավորապես ՄԱԿ-ն օգնեն ինձ ճշմարտությունը վերականգնելու ճանապարհին:
– Վստա՞հ եք, որ արտաշիրիմում կիրականացնեն:
– Նման հրահանգ կարող է տալ միայն քննիչը, սակայն Պաղեստինի ինքնավարությունը ևս կարող է անել դա: Ամուսինս տարօրինակ մահով մահացավ: Գոյություն ունեն նշաններ, որոնք թույլ են տալիս ենթադրել, որ նրան թունավորել են: Հասկացեք ինձ. իմ հայցն անձնական, ընտանեկան որոշում է: Մոր և կնոջ իմ պարտքն է որոնել ճշմարտությունը՝ անկախ քաղաքական համատեքստից: Դուստրս իրավունք ունի իմանալու՝ ինչից է մահացել իր հայրը: Լիահույս եմ, որ վերջապես կիմանամ ճշմարտությունը: Հավատում եմ ֆրանսիական արդարադատությանը:
