Ելույթ ունենալով Սեուլում անցկացվող միջուկային անվտանգության Գագաթնաժողովում, Սերժ Սարգսյանը խոսելով էներգետիկ անկախության մասին, արել է բավական ուշագրավ մի արտահայտություն: «Հայաստանի չորս անմիջական հարևաններից երկուսը, խախտելով միջազգային իրավունքի նորմերը, երկու տասնամյակ շարունակ շրջափակման մեջ են պահում մեր երկիրը՝ ի թիվս բազմաթիվ այլ խնդիրների, այլընտրանք չթողնելով նաև էներգետիկ անկախության ուղիների ընտրության հարցում»,- ասել է Սերժ Սարգսյանը:
Պարզ է, որ խոսքը Հայաստանը շրջափակած Ադրբեջանի և Թուրքիայի մասին է: Սակայն բավական ուշագրավ է հատկապես էներգետիկ անկախության մասին խոսքը: Բանն այն է, որ Հայաստանը ներկայումս էներգետիկ առումով ամբողջությամբ կախված է Ռուսաստանից, քանի որ իր էներգետիկ կարիքները հոգում է կամ ռուսական հովանու ներքո աշխատող ատոմակայանով, որի վառելիքի հարցը ռուսներն են լուծում, կամ գազով աշխատող Հրազդանի ՊՇԷԿ-ով, որը սակայն ներկայումս գրեթե չի էլ աշխատում: Նաև կան հիդրոկայանները, որոնք սակայն քիչ ծավալ են ապահովում ընդհանուր էներգարտադրության մեջ: Իսկ էներգետիկ համակարգի գրեթե 80 տոկոսն էլ հանդիսանում է Ռուսաստանի սեփականությունը:
Այդպիսով, Հայաստանն էներգետիկ առումով լիովին կախված է Ռուսաստանից: Եվ այդ տեսանկյունից, խոսելով էներգետիկ անկախության մասին, Սերժ Սարգսյանն, ըստ ամենայնի, նկատի ունի հենց Ռուսաստանից անկախանալը և փաստորեն այդ հարցում խոչընդոտ է մատուցում Թուրքիային և Ադրբեջանին: Այլ կերպ ասած՝ պաշտոնական Երևանը միջազգային բարձր մակարդակում, թերևս, առաջին անգամ ձևակերպում է Ռուսաստանի գերազդեցությունից Հայաստանը դուրս բերելու մի մոդել, որտեղ իբրև արգելք մատնանշում է Թուրքիան և Ադրբեջանը: Իհարկե, առայժմ այդ ձևակերպումը բավական անուղղակի է, հարաբերական, բայց փաստացի նաև ակնհայտ է, որ պաշտոնական Երևանն առաջին անգամ է Հայաստանի ապաշրջափակումը մատուցում նաև որպես Ռուսաստանի ազդեցությունից դուրս գալու ճանապարհ:
Պաշտոնական Երևանի հռետորաբանության մեջ այդ նոր շեշտադրումը բավական հետաքրքրական համատեքստ է պարունակում հատկապես այն առումով, որ Հայաստանում ներկայումս նախընտրական շրջան է, և այդ շրջանին իշխանությունը մոտենում է ոչ թե մոնոլիտ բուրգի, այլ տարբեր շահեր ունեցող տարաբնույթ խմբերի և կլանների առկայությամբ: Այդ համատեքստում Արևմուտքին ուղղված ակնհայտ ժեստով Սերժ Սարգսյանը, թերևս, փորձում է որոշակիորեն ապահովագրվել Հայաստանի այդ բազմակլան համակարգում ռուսական մանիպուլյացիաներից, որի շնորհիվ Մոսկվան կարող է Սարգսյանին դնել իսկապես բարդ ընտրական իրավիճակի առաջ: Այդ դեպքում նա, բնականաբար, դժվարությունների առաջ կկանգնի Արևմուտքին տված խոստումների առումով: Եվ թերևս հենց այդ հեռանկարները հաշվարկելով, Սերժ Սարգսյանը փորձում է առիթն օգտագործել նոր շեշտադրումների միջոցով իրավիճակը հավասարակշռելու և Մոսկվայի ու Արևմուտքի միջև իր համար առկա ռիսկերը հնարավորինս կառավարելի դարձնելու համար:
