Հովհաննես Գրիգորյանը վաղուց արժանի էր պետության բարձրագույն պարգևին: Իմ խորին համոզմամբ` նա այսօրվա լավագույն բանաստեղծն է: Տրվեց ուշացումով, ու այս դեպքում կարելի է ասել`ոչ թե տերը գտավ մրցանակը, այլ մրցանակն իր տիրոջը: Մրցանակն արժևորվեց նրանով: Հաճախ ասում են`արժանի էր, արժանի չէր, Հովհաննես Գրիգորյանն ավելի քան արժանի էր: «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց բանաստեղծ Հուսիկ Արան` անդրադառնալով երեկ ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանի կողմից հանձնված 2011 թ. պետական պարգևներին, ըստ որի` գրականության և հրապարակախոսության ոլորտում պետական մրցանակը շնորհվեց Մովսես Խորենացու մեդալի ասպետ, գրող, թարգմանիչ Հովհաննես Գրիգորյանին՝ «Երբեք չմեռնես – ահա թե ինչ կասեմ քեզ» գրքի համար:
Հուսիկ Արայի խոսքով` յուրաքանչյուր արարած է ուզում արժևորվել իր արածի համար, ամբողջ աշխարհում պարգևներ են շնորհում, «դա միայն Հայաստանի մենաշնորհը չէ»: «Հերթը գալիս է Հայաստանին, սկսում ենք մտածել` արդյոք ավելո՞րդ չէ մրցանակը: Եկեք մտածենք` արդյոք ավելո՞րդ չէ Նոբելյան մրցանակը, արդյոք ավելո՞րդ չէ Գոնկուրը, որ տրվում է Ֆրանսիայում, Պուլիցտերյան մրցանակը, որ տրվում է ԱՄՆ-ում: Ինչո՞ւ, ֆրանսիացի պոետը ստեղծագործող է, հայ պոետը` ո՞չ»,- հռետորական հարց բարձրացրեց բանաստեղծը:
Հուսիկ Արայի խոսքով`մրցանակներն ու պետական պարգևները մարդուն խրախուսելու ու պարտավորեցնելու ձև են, ու մենք սկսում ենք մարդուն դրանով գնահատել: Դա նաև նյութական խրախուսանք է, եթե իսկապես տրվում է արժանիին: Ու տվյալ դեպքում գրականության ոլորտում մրցանակը տրվել է արժանավորին` Հովհաննես Գրիգորյանին:
