Երեկ իրար դեմ են դուրս եկել ՀՀԿ-ական երկու օլիգարխներ՝ Ռուբեն Հայրապետյանը՝ Նեմեց, և Աշոտ Աղաբաբյանը՝ Բուռնաշ: Նրանք իրար դեմ են դուրս եկել «Հրազդան» մարզադաշտի տոնավաճառի նոր շենքի կառուցման համար: Բուռնաշը նոր շենք է ուզում կառուցել, իսկ Նեմեցն էլ չի թողնում` ասելով, որ «Հրազդան» ստադիոնը դրա արդյունքում կդառնա միջազգային խաղերի կազմակերպման համար անպիտան:
Պետք է խոստովանել, որ նախկինում Հայաստանում նման բան հնարավոր չէր պատկերացնել, որ մի ՀՀԿ-ական օլիգարխը ցույցեր և երթեր կազմակերպի մեկ այլ ՀՀԿ-ական օլիգարխի դեմ և նույնիսկ սպառնա պառկել էքսկավատորի առաջ: Եթե այսպես շարունակվի, ապա չի բացառվում, որ Գագիկ Ծառուկյանից ավելի շուտ Ռուբեն Հայրապետյանը միանա Հայ ազգային կոնգրեսին: Կատակը իհարկե կատակ, բայց Նեմեցի և Բուռնաշի այս վեճն իսկապես լուրջ է, լուրջ է առաջին հերթին ոչ թե բավական ագրեսիվ երկու օլիգարխների բախման տեսանկյունից, այլ ընդհանրապես որպես ներիշխանական երևույթ:
Փաստորեն, նրանք իրենց հարցերը Սերժ Սարգսյանի մոտ չեն լուծել, այլ հրապարակում են փորձում լուծել: Իսկ սա նշանակում է, որ կամ Սերժ Սարգսյանը հրաժարվում է հարցերը լուծելուց և ամեն ինչ թողել է այն բանին, որ ով ավելի մեծ հասարակական աջակցություն հավաքի, նա էլ հաղթի, կամ էլ Սերժ Սարգսյանը պարզապես չի կարողանում լուծել հարցը և գերադասում է թույլ չտալ, որ օլիգարխները իրեն մոտենան լուծման խնդրանքով: Դե նրանք էլ դրա համար ելել են իրար դեմ:
Բոլոր դեպքերում, իրավիճակը իսկապես վկայում է այն մասին, որ իշխանության մեջ ինչ-որ բան լրջորեն փոխվել է և տեղի ունեցածը ևս մի վկայություն է, որ այդ ինչ-որ բան փոխվելը կամ ինչ-որ բան այնպես չլինելն ամենևին չի սահմանափակվում միայն ՀՀԿ-ԲՀԿ հարաբերությամբ և այդ հարաբերությունն ընդհանուր ներիշխանական ճգնաժամի կամ պարզապես իշխանության ներսում խմորվող արմատական շրջադարձերի ընդամենը մի դրվագն է:
