«Առավոտ»-ի խմբագիրը գրում է. «Անկախության ամեն մի տարեդարձի առիթով հասարակական քննարկումների օրակարգում է հայտնվում տիպիկ «հայկական» մի հարց, ո՞վ իրավունք ունի խոսել անկախության մասին: Ինքը՝ հարցադրումը, յուրահատուկ է մեր ազգին, փոխանակ համաձայնվենք կամ չհամաձայնվենք դիմացինի ասածների հետ, վիճենք, փաստարկներ բերենք, մենք մեզ ազատում ենք այդ ծանր պարտականությունից՝ «դու վաբշե խոսալու տեղ չունես» «սպանիչ» հայտարարության օգնությամբ: Դե, 20-ամյակն էլ դրա համար «պատեհ» առիթ է:
Սեպտեմբերի 21-ի շքերթից առաջ Հանրապետության հրապարակում հնչել են այն մարդկանց անունները, որոնք ստեղծել են մեր պետությունն ու բանակը՝ բնականաբար, ՀՀ առաջին նախագահից սկսած: Հարգարժան այդ մարդկանցից շատերն այսօր արմատական ընդդիմության մեջ են: Այդպիսով, պաշտոնապես ընդունվում է այդ գործիչների՝ ամեն ինչի, այդ թվում անկախության մասին խոսելու իրավունքը: Նրանք էլ, փոխադարձաբար, պետք է բերեն վերոհիշյալ «հայկական» փաստարկը»,- ապա հավելում է.
«Ենթադրենք, ներկայիս Սփյուռքի նախարար Հրանուշ Հակոբյանը մինչև 91 թվականը, որպես կոմերիտական և կուսակցական գործիչ, մեղմ ասած, տոգորված չէր Հայաստանի անկախության գաղափարներով: Բայց հետագա 20 տարիների ընթացքում նա փորձում էր օգտակար լինել այս պետությանը (լավ էր դա անում, թե վատ՝ այլ խնդիր է): Եվ ինչո՞ւ միայն գործիչների մասին է խոսքը: Ինչո՞ւ անկախության մասին չեն կարող խոսել այն մայրերը, որոնք 92-93 թվականներին կերոսինի լամպի լույսի տակ երեխաներ են լույս աշխարհ բերել: Թե՞ պարտադիր է խոսքի իրավունք ունենալու համար ինչ-որ մի հրապարակում կոկորդ պատռել: Ավելին՝ եթե խոսվում է պետության կայացման մասին, պետք է հիշել նաև նրանց, ովքեր արժեքներ են ստեղծել նաև նախորդ դարաշրջանում»:
