Երբ խոսք է բացվում Արցախի իշխանությունների պատասխանատվության մասին, հայտնի շրջանակներից անմիջապես հակադարձում են, թե ամեն ինչի պատասխանատուն Հայաստանի գործող իշխանությունն է: Նա է տանուլ տվել պատերազմը, հանձնել Արցախը եւ այլն: Իսկ ո՞վ է ում ձեռքը բռնել, որ չդիմի Սահմանադրական դատարան՝ ՀՀ Սահմանադրությանը վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի կողմից Պրահայում «ստորագրած փաստաթուղթը»(իրականում՝ մամուլի համար Եվրոպայի խորհրդի նախագահ Շառլ Միշելի հայտարարությունը) ՀՀ Սահմանադրությանը հակասող ճանաչելու հայցով:
Օրենքը սահմանում է, թե ով ունի նման իրավունք եւ ինչ ընթացակարգով կարող է իրականացնել: Եվ ինչու՞ են մարդիկ դիվոտում, երբ քաղաքական գործիչն ասում է, որ հաղորդում է ներկայացնելու Արցախի նախագահի դեմ՝ նրա «պետական դավաճան լինելն ապացուցելու համար»: Ժամանակին եմ ասել, կրկնում եմ. ընդդիմությունը չի՞ կարող «Միջազգային պայմանագրերի մասին» ՀՀ օրենքում փոփոխություն կատարելու նախաձեռնությամբ հանդես գալ՝ առաջարկելով սահմանել, որ ՀՀ-ն չի կարող որեւէ իրավական ուժ ունեցող պայմանագիր վավերացնել, որտեղ Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը ճանաչված կլինի Արցախով հանդերձ:
Հ.Գ. Գիտեմ՝ առարկելու են, որ ԱԺ-ում ՔՊ-ն մեծամասնություն է, օրենքի փոփոխությունը չի անցնի, Սահմանադրական դատարանը Փաշինյանի դեմ վճիռ չի կայացնի եւ այլն, եւ այլն: Իսկ ՀայաՔվեի նախաձեռնության դեպքում կա՞ր երաշխիք, որ ՔՊ-ական խորհրդարանը նման օրենք կընդունի: Նույն ԱԺ-ն է, նույն ընդդիմությունը, չէ՞:
Արցախի նախագահը դեռևս պաշտոնապես չի հայտարարել, որ ԼՂՀ-ն լուծարելու մասին հրամանագիր ստորագրել է ատրճանակի փողի տակ, իսկ նրա անունից ով ինչ ասես՝ մամուլ և սոցիալական ցանցեր է արտանետում: Հոկտեմբերի 4-ից նա գտնվում է Երեւանում, միանգամայն ապահով եւ անվտանգ վայրում: Ինչու՞ մամուլի ասուլիս չի հրավիրում: ԼՂՀ լուծարման մասին հրամանագիր նա ստորագրել է սեպտեմբերի 28-ին, մարտական գործողությունները դադարեցնելու մասին համաձայնությունից ութ օր անց, իսկ դրանից մեկ շաբաթ առաջ Շուշիում բանակցել է Ադրբեջանի պետական անվտանգության ծառայության տնօրեն Նաղիեւի հետ: Այդ մասին տեղեկատվություն տարածվել է նույն օրը եւ Շահրամանյանի մամուլի ծառայության կամ Արցախի տեղեկատվական շտաբի կողմից չի հերքվել: Հայաստանի հանրությունը, բռանտեղահանված արցախցիները իրավունք ունե՞ն նրանից գոնե պարզաբանումներ լսելու, թե ինչ հարցերի շուրջ է բանակցել ալիեւյան ռեժիմի բարձրաստիճան պաշտոնյայի հետ, որ չի ապահովել Արցախի նախկին նախագահների անվտանգ տարհանումը Երեւան: Արցախի նախագահ Սամվել Շահրամանյանից պատասխան պահանջելու որևէ քայլ, լինի դա բարոյական, թե իրավական հարթությունում, չի փակում վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի նկատմամբ նույն գործիքակազմը կիրառելու քաղաքական ուժի, անհատի կամ հանրության ներկայացուցիչների հնարավորությունը: Հայաստանը ժողովրդավար և իրավական պետություն է: Յուրաքանչյուր ոք ազատ է արտահայտելու իր վերաբերմունքը, մոտեցումը և տեսակետը, օրենքով սահմանված կարգով պաշտպանելու այն: Թող դիմեն: Թող նախաձեռնեն: Հակառակ դեպքում կայուն տպավորություն է ստեղծվում, որ Արցախի վերջին նախագահի անձեռնմխելիության համար պայքարողները միայն մի նպատակ են հետապնդում՝ հանրությանը և հայ ժողովրդին զրկել քառասունչորսօրյա պատերազմի, հաջորդած ցավալի իրադարձությունների մասին ճշմարտությունը գոնե հիմնական մասով իմանալու իրավունքից: Դա է բռնությունը:
Լուսանկարը՝ panorama.am-ի
