Լուսանկարը՝ Armeniasputnik-ի
Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարը գրառում է արել Արցախում երեքամյա և վեցամյա երեխաների ողբերգական մահվան առնչությամբ, դա համարելով ավելի քան 7 ամիս շարունակվող ադրբեջանական շրջափակման հետեւանքներից մեկը: Արցախի Աղաբեկալանջ գյուղում բնակվող 3 տարեկան Լեոյի և 6 տարեկան Գիտայի միայնակ մայրը հուլիսի 7-ին քնած երեխաներին տանը մենակ է թողել՝ 5 կմ քայլելով գնացել մինչև մոտակա Մարտակերտ քաղաք՝ ձեթ, շաքար և այլ մթերքներ ձեռք բերելու։ Արթնանալուն պես երեխաները սկսել են փնտրել մորը։ Համաձայն ճանապարհային տեսախցիկների կադրերի՝ երեխաները հոգնել են և որոշել նստել ճանապարհի մոտ կայանված լքված մեքենան:
Նրանք ի վերջո քնել են։ Երեխաները մահացել էին փակ մեքենայում ջերմային հյուծումից։ Բարձրաձայնելով ողբերգական մահվան մասին, որպես ադրբեջանական շրջափակման հետեւանք, Արարատ Միրզոյանը թվիթերյան գրառման մեջ նշում է. «21—րդ դարն է: Սա չպետք է հանդուրժվի»: Բայց, աշխարհը առայժմ միանգամայն «բարեհաջող» հանդուրժում է Արցախի պաշարման, շրջափակման քաղաքականությունը, որի հետեւանքով 120 հազար մարդ զրկված է մարդկային տարրական հնարավորություններից, ինչի պատճառով ստիպված է ապրել արտակարգ ռեժիմով, տարրական կարիքները բավարարելու համար ռիսկի ենթարկել անգամ մանկահասակ երեխաներին, ինչն էլ դառնում է ողբերգության պատճառ: Իսկ Արցախի շրջափակման ծանր հետեւանքները ունեն բազմաթիվ այլ դրսեւորումներ, բավարար սնունդ չստացող հղիներից մինչև բավարար բուժօգնության և դեղորայքի հնարավորություն չունեցող մանուկներ ու տարեցներ: Սա տեղի է ունենում իսկապես 21-րդ դարում, եւ բոլորը գիտեն այդ մասին, բոլորը իբրեւ թե մտահոգություն են հայտնում այդ կապակցությամբ, բայց այդ վիճակը բոլորի համար ընդամենը սեփական քաղաքական հաշվարկների «օբյեկտ» է, ոչ ավելի: Արցախի շրջափակումն այդ իմաստով հիշեցնում է համաշխարհային գրականության դասականներից մեկի հանրահայտ ստեղծագործությունը՝ «Մի հայտարարված սպանության քրոնիկոն»:
Բոլորը գիտեն, ինչ է կատարվում և կատարվողն ինչ հետեւանքով է հղի, սակայն բոլորը լոկ արձանագրում են իրավիճակի դրամատիզմը, առանց այն կանխարգելելու որեւէ գործնական քայլի, թեև այդ քայլը թվում է այնքան պարզ ու հստակ: Իհարկե, հեռու եմ Արցախի շուրջ իրավիճակը պարզունակեցնելու մտքից, սակայն, եթե իրավիճակը չկարողանանք տեղավորել պարզ մարդկային արժեքների և չափանիշների շրջանակ, ու դրանով սահմանել միջազգային պատասխանատվության նշաձող՝ անխտիր բոլոր շատ, թե քիչ ազդեցիկ դերակատարների, պետությունների, կառույցների համար, եթե մենք չկարողանանք հանրայնորեն հասնել այդ գեթ մեկ խնդրի համակարգված սպասարկման, անկախ թե քաղաքական հայացքների տարբերություններից, թե միմյանց հանդեպ անձնական վերաբերմունքներից, ապա Արցախը շարունակելու է գտնվել միջազգայնորեն «մի հայտարարված սպանության քրոնիկոնի» ռեժիմում:
