Ապրիլի 4-ի ուշ երեկոյան ադրբեջանցիները, որ արգելափակել են Լաչինի միջանցքը, թույլ չեն տվել անցնել ռուս խաղաղապահների ուղեկցությամբ Արցախ վերադարձող քաղաքացիներին: Ավելին, ինչպես ամիսներ առաջ երեխաների պարագայում, այս անգամ էլ եղել է տեղափոխող ավտոբուս մուտք գործելու փորձ, մի քանի քաղաքացու ինքնազգացողություն վատացել է, չորս կին տեղափոխվել է Ստեփանակերտի հիվանդանոց, իսկ մյուս քաղաքացիները վերադարձել են Գորիս, ինչպես հայտնում է Արցախի ՄԻՊ-ը: Չնայած այն հանգամանքին, որ միջազգային հարթակներում շարունակվում են հնչել Արցախի արգելափակումը դատապարտող կոչեր, հնչել ապարգելափակման հորդորներ,
Ադրբեջանի նախագահ Ալիևը ոչ միայն որևէ փորձ չի անում նույնիսկ փոքրիշատե մեղմացնող գործողություններ կատարելու ուղղությամբ, այլ շարունակում է չկատարել Հաագայի արդարադատության միջազգային դատարանի որոշումը և դիմել առավել ագրեսիվ ու սադրիչ քայլերի: Այդ ֆոնին Երևանը շարունակում է հայտարարել միջազգային մեխանիզմի անհրաժեշտության մասին: Բայց, չկա դրա վեաբերյալ միջազգային արձագանք, փոխարենը կա Ադրբեջանի ավելի լկտիացող վարքագիծ, ինչը առերևույթ փոքր ինչ տարօրինակ է: Որովհետև, Ալիևը դիմելով տարատեսակ, այդ թվում անգամ դիվերսիոն սադրանքների, ժողովրդական լեզվով ասած՝ «իր վրա բերում է ավելորդ խոսակցություն»: Նա հիմա՞ր է, թե՞ արկածախնդիր: Միթե՞ իր ձեռքով փորձում է հիմնավորել միջազգային մեխանիզմի անհրաժեշտությունը, որ Արցախի ժողովրդի իրավունքներն ու անվտանգությունը լինեն այդ մեխանիզմի պատասխանատվության տակ:
Ալիևը անկասկած՝ թե հիմար չէ, թե արկածախնդիր չէ: Այդ դեպքում բնականաբար առաջանում է հարց, թե ինչու՞ է շարունակում սադրանքները, եթե միջազգային տարբեր դերակատարներ դատապարտում են դրանք, ու բացի այդ էլ ավելի համոզիչ են դարձնում Երևանի պնդումը, որ պետք է միջազգային մեխանիզմ: Թե՞ Ալիևը ինքը համոզված է, որ չկա միջազգային մեխանիզմի որևէ «սպառնալիք», չկա որևէ միջազգային լուրջ դերակատար, որը պատրաստ է իրավիճակի համար ստանձնել այսպես ասած վերահսկողական պարտականություն, քանի դեռ չկա Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև սկզբունքային համաձայնություն այսպես ասած խաղաղության պայմանագրի շուրջ, դրա պայմանների շուրջ: Այդ պարագայում միակ դե յուրե պատասխանատուն շարունակում է մնալ Ռուսաստանը, որը չունի իր դե յուրե պատասխանատվությունը դե ֆակտո իրացնելու բավարար կարողություն՝ մի շարք օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ պատճառներով: Ալիևը դա լավ գիտե, ինչպես որ գիտե նաև, թե Ռուսաստանի դեմ պատերազմի մեջ գտնվող Արևմուտքը իրական քաղաքականության ռեժիմում որքան գոհ կլինի Ադրբեջանից՝ ռուսական անկարող կամ սահմանափակ «պատասխանատվությանը» պարբերաբար փաստի առաջ դնելու համար, որքան էլ հրապարակային հայտարարությունների մակարդակում դատապարտում են արցախահայության արգելափակումը: Սա է պատկերը, որում լուծումներ գտնելու գլխավոր, առանցքային պատասխանատվությունը Հայաստանին ու Արցախի վերնախավերինն է:
