Ուկրաինայի նախագահ Զելենսկին հայտարարել է, որ ՄԱԿ ԱԽ-ն, ինչպես նաև միջազգային այլ կառույցներ չեն գործում, այլ միայն խոսում են: Ըստ նրա, այդ կառույցների աշխատանքի պարագայում Ուկրաինայի շուրջ իրավիճակը այլ կլիներ: Ուկրաինայի նախագահը հայտարարել է, որ այդ կառույցներին պետք է «անկեղծության պատվաստում»:
Ուկրաինայի նախագահ Զելենսկին «մերկացնում» է միջազգային կառույցներին, ընդհանրապես միջազգային հարաբերությունների և անվտանգության կառուցակարգը: Սա ՌԴ հետ բանակցության մեջ գտնվող Զելենսկու համար դիվանագիտական տակտիկա՞ է, այսպես ասած խաբուսիկ հնարք, թե՞ Զելենսկին այդ կերպ փորձում է Ուկրաինայի հանրությանը հասցնել միտքը, որ Կիևը մնացել է մենակ և արյունահեղությունը կանգնեցնելու համար պետք է հնարավորինս շուտ պայմանավորվել Ռուսաստանի հետ: Թե՞ Զելենսկին ստանձնել է մեկ այլ «գործառույթ», գուցե նույնիսկ ակամա՝ «պրակտիկ» օրինակով ի ցույց դնել համաշխարհային կառուցակարգերի անկենսունակությունը և այդպիսով արդեն ամբողջ միջազգային հասարակությունների համար ակնառու դարձնել դրանց փոփոխությունների, մի մասի կազմալուծման, մի մասի վերափոխման, վերադասավորության, վերակազմավորման անհրաժեշտությունը, լեգիտիմացնել այդ քայլերը, որոնք հետո արդեն կանեն ավելի խոշոր խաղացողները ԱՄՆ գլխավորությամբ: Այդ հարցերին պատասխանելը բավականին բարդ է, քանի որ մեզանից որևէ մեկը հասկանալիորեն չի տիրապետում տեղի ունեցողի ամբողջ բովանդակությանը:
Մնում է եզրահանգել, որ Ուկրաինայի նախագահ Զելենսկին կամա, թե ակամա մերկացնում է միջազգային հարաբերությունները, իսկ թե ինչի կամ ու՞մ համար, դա կերևա ժամանակի ընթացքում, երբ կդադարի պատերազմն ու ավելի շոշափելի վեկտոր ու դրսևորում կստանան քաղաքական-դիվանագիտական գործընթացները: Միևնույն ժամանակ, այն, ինչ ասում է կամ մերկացնում Զելենսկին, թերևս վաղուց իր մաշկի վրա զգացել է հայկական հանրությունը՝ Արցախում ու Հայաստանում: Ընդ որում, զգում է առ այսօր, և այսօր հատկապես, երբ Ադրբեջանը ի հեճուկս մարդասիրական, քաղաքակրթական բոլոր կարմիր գծերի և իրավա-քաղաքական նորմերի, զրկել է Արցախի ավելի քան 100 հազար բնակչությանը գազամատակարարումից: Դա տեղի է ունենում միջազգային ատյանների լռության պայմաններում: Մենք հեռու ենք այն մտքից, որ պետք է չաշխատել և սպասել արձագանքի: Ամբողջ հարցն այն է սակայն, որ միամտություն է կարծել, թե ամեն ինչ կախված է միայն Հայաստանի աշխատանքից, հաշվի առնելով այն, որ այդ աշխատանքի հնարավորությունը սահմանափակ է մի շարք օբյեկտիվ պատճառներով և պետք չէ հասնել ինքնախարազանման կամ ինքնանվաստացման միջոցով արդարացնել միջազգային անգործությունը: Անկասկած է, որ միջազգային հարաբերությունների համակարգը չի աշխատում և այն կարիք ունի հիմնարար փոփոխությունների: Միևնույն ժամանակ սակայն, մենք պետք է չունենանք հույս, թե այդ փոփոխությունները տեղի են ունենալու շուտով, հետևաբար Հայաստանի գործողությունները պետք է կառուցվեն հաշվի առնելով հենց այն, ինչն այսօր արդեն մերկացնում է Զելենսկին:
