Որևէ նորություն ասած չենք լինի, եթե փաստենք, որ պատերազմից հետո՝ պարտված պատերազմից, մարդկային և տարածքային ահռելի կորուստներից, դրան հաջորդած անորոշության շաբաթներից և ամիսներից հետո Հայաստանում էապես աճել է արտագաղթելու մասին մտածող քաղաքացիների թիվը: Ընդ որում, բոլորովին կարևոր չէ, թե նրանցից քանիսն են կայացրել որոշում, կամ ունեն հեռանալու հնարավորություն:
Կարևոր չէ, թե ինչքան է արտագաղթի մասին մտածողների, ցանկություն ունեցողների և իրական հեռացողների, այսպես ասած, սալտոն: Ինքնին տրամադրությունը միայն արդեն իսկ առանցքային է, որովհետև չի կարող արդյունավետ լինել մի պետություն, որի հանրության մի զգալի մասը իր ապագան չի կապում այդ պետության հետ՝ նշանակություն չունի արդեն՝ հոգեբանորե՞ն չի կապում, թե՞ ֆիզիկապես նաև: Ընդ որում, սա մի խնդիր է, որ պետք է հուզի Հայաստանի բոլոր քաղաքական ուժերին, որոնք իշխանության են կամ հավակնում են լինել իշխանություն: Ինչու ենք խոսում այդ մասին: Որովհետև Հայաստանում արտագաղթի տրամադրություն խթանում են թե՛ անարդյունավետ կառավարող մեծամասնությունը, թե՛ այդ մեծամասնության հետ քաղաքական հարաբերություն պարզելու որևէ այլ արդյունավետ մեխանիզմ, գործիք կամ գաղափար չունեցող և, ըստ այդմ, հանրային հուսահատության խորացման վրա խաղադրույք կատարող ընդդիմությունը:
Մինչդեռ, հետո այդ հուսահատությունը սկսելու է աշխատել նաև այդ ընդդիմության դեմ, եթե անգամ հաջողվի դրա խաղարկումով լուծել քաղաքական որևէ բնույթի կամ պարզապես իշխանության հարց: Հետևաբար, քաղաքական ամենասուր պայքարի պարագայում անգամ, այն պետք է ունենա թերևս մի առանցքային խնդիր կամ դիտարկում՝ պայքարը պետք է կառուցվի հասարակության ապրելու ցանկության, ոչ թե հեռանալու մտադրության վրա: Հայաստանում որևէ քաղաքական հաջողություն պետք է հաշվարկվի քաղաքացիներին ոգևորության հասցնելու գործընթացի, ոչ թե քաղաքացիներին հուսահատության կամ խելագարության հասցնելու մեդիատեխնոլոգիաներ դիտարկումով: Հակառակը կարող է հանգիստ դիտարկվել որպես ազգային անվտանգության սպառնալիք:
Լուսանկարը՝ Armeniasputnik-ի
