«Սասուն» ջոկատի հրամանատար Սասուն Միքայելյանը դժվարությամբ է խոսում արձակագիր, ազատամարտիկ Լևոն Խեչոյանի մասին՝ բառերը չեն հերիքում, զրույցի ընթացքում ձայնը դողում է, հուզվում… թեև խոստովանում է, որ երբեք չի հուզվում:
«Լևոն Խեչոյանը «Սասուն» ջոկատից էր, մեծություն է, ում նկատմամբ դեռ պատերազմի դաշտում շատ զգույշ էի, որ հանկարծ նրան մի բան չպատահի, քանի որ նա և՛ մտավորական էր, արձակագիր, և՛ հրաշալի զինվոր: Լևոն Խեչոյանի մասին խոսելը և՛ բարդ է, և՛ պարզ: Նրա պայքարը ազգի փրկության, ազգի պաշտպանության համար էր: Երրորդ հազարամյակի սկզբի հենասյուներից էր թե՛ գրական դաշտում, թե՛ որպես մարտական ուղի անցած մարդ: Նա մարտի դաշտում փայլում էր իր կատարողականությամբ, իր պարտաճանաչությամբ: Լևոնին ուրիշ ձևով եմ նայել մարտի դաշտում՝ որպես գրողի, որ ինքը մնա. ոչ թե տարբերություն եմ դրել մյուսների հետ, այլ ինքը եզակի մարդկանցից էր, անհատականություն: Լինելով մեծ արձակագիր՝ եկել էր գիտակցաբար իր պարտքը կատարելու հայրենիքի հանդեպ: Լևոնի նման մեծությունն այսպիսի ավարտ, այսքան կարճ կյանք չպետք է ունենար, նա պետք է երկար ապրեր:
Խեչոյանն այն մարդկանցից էր, որ նախագահի մրցանակը հետ տվեց, չհաշտվեց, թե ինչպես են վարվում իր ազատամարտիկ ընկերների հետ, երբեք չվազեց փառքի, տիտղոսների հետևից, նա հային փրկող, մարդկային բարձր չափանիշներ ունեցող տեսակ էր… Ուրիշների նման չի մուրել, չի գրպանել, այլ վաստակել է և, բնականաբար, պետք է արհամարհեր այս իշխանություններին, քանի որ նրանք այս շքանշանով, պատվոգրով կամ գրքերով, ցավոք սրտի, կարողանում են առնել, բայց Լևոն Խեչոյանի տեսակին չէին կարող առնել, քանի որ նրա տեսակի առջև իրենք ոչնչություն են:
Հրազդանում այս օրերին շատ վատ վիճակ է, և եթե դուք վաղը հուղարկավորությանը մասնակցեք, կտեսնեք՝ նա սիրված էր և ճանաչված բոլորի կողմից: Բնականաբար, իշխանությունը չի տալիս մարդու գնահատականը, այլ ժողովուրդը, իսկ Հրազդանի հասարակությունը վաղուց է իր գնահատականը տվել Լևոն Խեչոյանին՝ որպես հայի, որպես զինվորի…
Ի դեմս նրա՝ մեր իշխանությունը մեկ խոսողից էլ ազատվեց. Լևոն Խեչոյանը ոչ թե ընդդիմություն էր իշխանությանը, այլ նա պատմականորեն գիտեր՝ ինչու ժողովուրդը տարիներ շարունակ հաջողության չի հասել, նա գիտեր՝ որն է մեր ազգի դժբախտությունը: Նրա պայքարը կիսատ մնաց, նա դեռ երկար պետք է ապրեր…»:
