Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանում այսօր շարունակվում էր Ժիրայր Սէֆիլյանի ու մյուսների դատավարությունը: Նույն խեղկատակությունն էր, հեղափոխության ֆարսը, որ մեզ ծանոթ է «Սասնա ծռերի» դատավարությունից: Այսօր դատարանի դահլիճում հեղափոխական «քսիֆներ» չեն եղել, փոխարենը ամբաստանյալների ոտքի կանգնել-չկանգնելու հարցը վերածվել է Հայաստանի իշխանությանը ու նրա դեմ ընդվզողների հերթական ջրբաժանի: Այսպիսի բովանդակազուրկ քաղաքական օրակարգով էլ ապրում ենք: Դատավարությունները դարձել են մեր քաղաքական կյանքի ինդիկատորը` բացահայտելով իշխանությունների ռեպրեսիվ ու ապստամբ ներկայացողների իռացիոնալ օրակարգը:
Ամբաստանյալների նկատմամբ իրավապահների խոշտանգումներն ու «սամասուդը» արդարացված չեն որևէ պարագայում, որովհետև պետք է պաշտպանված լինեն անգամ ահաբեկիչների դատավարական բոլոր իրավունքները: Մյուս կողմից` իշխանությունների ձեռագիրն արդեն քսան տարի չի փոխվում՝ ծեծը, ջարդը, խոշտանգումները բոլորիս ծանոթ են և այստեղ նորություն չկա:
Նորը պետք է լիներ «ծռերի» ասելիքը, քաղաքական օրակարգը, որպեսզի դատավարությունները մագնիսի դեր կատարեին փոփոխության ձգտող Հայաստանի քաղաքացիների համար: Խնդիրը նույնիսկ այն հարթության մեջ չէ` «ծռերին» ահաբեկի՞չ ենք համարում, թե՞ ոչ, այլ այն, որ նման օրակարգով երկրում հնարավոր չէ փոփոխությունների հասնել: Եթե մեկ տարի առաջ «ծռերը» ոչնչի չհասան զենքը ձեռքներին, հաջողություն չեն ունենալու այսօր` դատարանի կիսադատարկ դահլիճներում: Եթե անցած տարվա հուլիսին մեր ժողովրդին չի միավորել զինված ապստամբության գաղափարը, երբ կատարվել էր կոնկրետ գործողություն, ապա այսօր մարդիկ հաստատ անտարբեր են լինելու դատական դահլիճից կամ բանտերից հնչող ապստամբության կոչերի հանդեպ:
Զենքը քաղաքականության գործիք չէ, առավել ևս, այն միջոցը չէ, որով հնարավոր է հասնել փոփոխությունների: Այս ճշմարտությունն անցած մեկ տարվա ընթացքում «ծռերը» պետք է հասկացած լինեին, եթե իրապես ձգտում են փոփոխությունների և չեն ուզում ծառայել կամ ծառայեցվել Սերժ Սարգսյանին: Մեր ժողովուրդն ու միջազգային հանրությունը զինված պայքարը չեն ընդունում` դա համարելով ահաբեկչություն, և «ծռերը» նոր ասելիքի, քաղաքական ուղերձների, բովանդակության, օրակարգի խնդիր ունեն, հատկապես, եթե ուզում են ապացուցել, որ անցած տարի իրենց արածը ոչ թե ահաբեկչություն, այլ հուսահատությունից և անելանելիությունից դրդված քայլ է եղել: Դժբախտաբար, դատական գործընթացները հակառակ տրամաբանությամբ են ընթանում` ամբողջովին բացահայտելով «ծռերի» քաղաքական սնանկությունը, լեգիտիմացնելով Սերժ Սարգսյանի գործողությունները:
Կատարյալ ողբերգություն է, որ ինստիտուցիոնալ ընդդիմության բացակայության ֆոնին Սերժ Սարգսյանի «քարանձավային» իշխանության այլընտրանքը, ըստ էության, ահաբեկչությունը խրախուսող ուժերն են: Հայաստանի ժողովուրդն ընտրություն չունի, միջազգային հանրությունը` նույնպես: Ստիպված հույսները դրել են մի «գազավիկի» վրա, որի ժպիտի խորքում կոռուպցիայի դեմքն է:
