«Հայաստանը կարող է մեծացնել արագության տեմպը և սլանալ դեպի ավելի լավ ապագա: Մարդիկ պատրաստ են ամրացնել իրենց ամրագոտիները: Ժամանակն է, որ կառավարությունը գործի»,- գրում են Հայաստանի տնտեսության մարտահրավերների և կառավարության անելիքների մասին հոդվածով հանդես եկած Մարկ Հորթոնը՝ ԱՄՀ հայաստանյան առաքելության ղեկավարը, և Գիլերմո Տոլոսան՝ Հայաստանում ԱՄՀ մշտական ներկայացուցիչը:
Հոդվածի փաստն ինքնին խոսուն է, խոսուն է երևի թե նաև ակնարկը ամրագոտիների մասին: ԱՄՀ ներկայացուցիչները կառավարությանը, ամենայն հավանականությամբ, ակնարկում են, որ ժամանակն է արդյունքներ արձանագրել բարեփոխումների այլ ոլորտներում՝ ամրագոտիներից բացի, որը երևի թե Հայաստանի կառավարության քիչ թե շատ միակ հաջողված փոփոխությունն է մինչ այսօր: ԱՄՀ ներկայացուցիչները նաև ուղղակիորեն նշում են, որ ժամանակն է ճառերից անցնել կոնկրետ գործերի, իսկ գործերի առումով ամեն ինչ շարունակում է մնալ նույնը՝ անելիքների մասով:
Հայաստանում անհրաժեշտ է արդյունավետ կառավարում հարկային ու մաքսային վարչարարության ոլորտում, անհրաժեշտ է արտոնյալ խավի չեզոքացում, անհրաժեշտ է տնտեսության զարգացման այլընտրանքային ուղիների որոնում, մրցակցային միջավայրի ձևավորում և այլն, և այլն:
Այս մասին շատ է ասվել, գրվել, մեկնաբանվել: Սակայն հետաքրքրական է, որ ԱՄՀ ներկայացուցիչները որոշել են հանդես գալ հոդվածով, ինչն, իհարկե, արդեն քաղաքական պահվածքի այլ մակարդակ է, այլ դրսևորում: Սա վկայում է այն մասին, որ Սերժ Սարգսյանի նախագահության երկրորդ ժամկետում Արևմուտքը առավել պահանջկոտ է լինելու Սարգսյանից՝ կոնկրետ քայլեր և արդյունքներ ակնկալելու հարցում: Ընդ որում, շատ ուշագրավ է, որ ԱՄՀ ներկայացուցիչների բավական հստակ հոդվածը՝ տնտեսական քաղաքականության և ընդհանրապես քաղաքական կամքի մասին, տարածվում է գազի թանկացման հայտի մասին տեղեկատվությանը, ինչպես նաև իշխանական միասնության արարի բեմադրմանը զուգահեռ, որ տեղի ունեցավ Աբովյանում Ծառուկյանի եկեղեցու բացմանը:
Սա կարելի է համարել Արևմուտքի պատասխանն այդ միասնությանը: Խնդիրն այն է, որ բոլոր այն քայլերը, որոնք անհրաժեշտ են Հայաստանում սոցիալ-տնտեսական ծանրագույն իրավիճակը փոխելու, արտագաղթը կասեցնելու, բարոյահոգեբանական, իրավական մթնոլորտը փոխելու, աղքատությունը հաղթահարելու և զարգացող հասարակություն կառուցելու համար, անխուսափելի են դարձնում շահերի բախումը իշխանական համակարգում: Այս համակարգում են բոլոր արտոնյալները, բոլոր մենաշնորհյալները, բոլոր օլիգոպոլիստները, մի խոսքով՝ օրվա բառապաշարով ասած՝ օծյալները: Մինչդեռ Հայաստանին կենսականորեն անհրաժեշտ է այդ «օծյալների» երկրից վերածվել քաղաքացիների հասարակության, որտեղ զարգացման հիմնական գրավականը ազատությունն է, ինչն էլ համահունչ է հայ ժողովրդի պոտենցիալին: Այսինքն՝ իշխանական միասնություն ասվածը այն տեսքով, ինչ տեսքով այն դրսևորվում է տարիներ շարունակ, իրականում մարտահրավեր է Հայաստանի բարեփոխումներին:
Հետևաբար Արևմուտքը հարցը դնում է շատ հստակ՝ կա՛մ մոնոլիտ օծումներ, կա՛մ տնտեսա-քաղաքական բարեփոխումներ: Մոնոլիտն առավելագույնը կարող է ընդունելի լինել մի դեպքում՝ եթե այն դառնալու է բարեփոխումների գործիք, որոնց զգալի մասն, իհարկե, պահանջում է լիարժեք իշխանություն՝ դիմադրությունը հաղթահարելու համար, բայց մոնոլիտը Արևմուտքում չեն հանդուրժի, եթե դառնալու է ընդամենը իշխանության համար ապահով Հայաստանի շաղախ:
