Հայաստանում Եվրամիության դեսպան Պյոտր Սվիտալսկին հայտարարել է, որ շատ կարևոր է, որպեսզի Հայաստանի հասարակությունը հավատա 2017 թվականի ընտրությունների արդյունքներին: Ուշադրություն դարձնենք, ոչ թե կարևոր է համարվում ընտրությունների օրինականությունը, այլ այն, թե ինչքանով կհավատա հասարակությունը այդ ընտրություններին: Այսինքն՝ այստեղ դրվում է, ըստ էության, քաղաքական շեշտադրում, ոչ իրավական, ինչը երևի թե պայմանավորված է նրանով, որ Եվրամիությունում իրատեսորեն համոզված են, որ Հայաստանում 2017 թվականին օրինական, իրավական ընտրությունների մասին խոսելն ինքնախաբեություն կլինի:
Այս տեսանկյունից Եվրոպան ժողովրդավարական իրավիճակի վերահսկողությունը փորձում է իրականացնել առավել ռացիոնալ՝ քաղաքական շեշտադրումներով: Եվ այստեղ կարող են նշմարվել բավականին հետաքրքրական երանգներ:
Խնդիրն այն է, որ Հայաստանի իշխանությունները Եվրոպայի, Եվրամիության հետ հարաբերություններում առաջնորդվում են, այսպես ասած, հենց քաղաքական ելակետերով: Եվ սրանից այսօր առանցքայինը, բնականաբար, դառնում են 2017-ի խորհրդարանական ընտրությունները: Սակայն այս համատեքստում առկա է 2018-ի հարցը՝ Սերժ Սարգսյանի հեռանալու կամ մնալու հարցը: Եվ այն, որ մնալու հարց ևս առկա է, Սերժ Սարգսյանը բավական հստակ է ամրագրել՝ ասելով, որ ամեն ինչ կախված է 2017 թվականի ընտրությունների արդյունքներից, և դրանցով է պայմանավորված, թե ինչպիսին կլինեն նրա հետագա ծրագրերը:
Եվ այս հարցը ըստ էության դառնում է Հայաստանում ձևավորվող կամ վերաձևավորվող իշխանական համակարգի համար առանցքային, ելակետային հարց: Իսկ այս հարցում արտաքին խաղացողների կարծիքները եթե ոչ բեկումնային կամ վճռորոշ, ապա ըստ էության շատ կարևոր են լինելու: Ահա այս համատեքստում, Եվրամիության դեսպանի հայտարարությունն առ այն, որ կարևոր է ընտրությունների արդյունքների հանդեպ հասարակության հավատը,- իսկ դա խոշոր հասկացություն է և ոչ միշտ է միանշանակորեն պայմանավորվում օրինական կամ իրավական չափանիշներով,- ըստ էության կարող է հանդիսանալ Սերժ Սարգսյանի հետագա հնարավոր ծրագրերի հանդեպ Եվրամիության մոտեցման որոշակի ակնարկ: Ասել կուզի՝ Եվրամիությունը կարող է դիտարկել Սերժ Սարգսյանի հետագա քաղաքական ծրագրերը, եթե նրան հաջողվի անել այնպիսի ընտրություններ, որ հասարակությունը հավատա դրան:
Այսինքն՝ Բրյուսելում, ըստ ամենայնի, հակված են մտածել, որ եթե ընտրություններն անցնեն այնպես, որ հասարակությունը «հավատա», ապա Եվրամիությունը կարող է և քարտ-բլանշ տալ Սերժ Սարգսյանի ծրագրերին: Իսկ եթե դրանք անցնեն այնպես, ինչպես սահմանադրական հանրաքվեն, ապա ի տարբերություն հանրաքվեի, ընտրությունների դեպքում Սերժ Սարգսյանը դրա համար առնվազն քաղաքական պատասխանատվություն պետք է կրի և վերցնելով «մեղքն» վրա»՝ պետք է հեռանա:
Իհարկե, այս մոտեցումները առաջին հերթին պայմանավորված են ներկայիս իրավիճակով, երբ ակնհայտ է, գոնե առայժմ, որ իշխանության ձևավորման հարցում ինտրիգը ներիշխանական է, և զարգացումները Հայաստանում դեռ որ բավական հեռու են ընդդիմություն-իշխանություն մրցակցություն լինելուց, և պայքարը իշխանության տարբեր խմբերի միջև է:
Նման իրավիճակում Եվրամիությունը, ինչպես նաև Հայաստանով շահագրգռված այլ ուժային կենտրոններ, որոնք չեն կարող անտարբեր լինել ներքին զարգացումների նկատմամբ, իրենց մոտեցումներում առաջնորդվում են արդեն իշխանության ներսում որևէ մրցակցություն խթանելու նկատառումներով:
