Խոզի գրիպից միգուցե ավելի դանդաղ, սակայն, ինչպես պարզվում է, Հայաստանում առաջ է շարժվում քաղաքական «գրիպը», որը ներդրվեց Նորք-Մարաշում իրականացված հատուկ օպերացիայի միջոցով: Այդ գործով եղավ հերթական ձերբակալումը, որը Հայաստանում նոր հարցեր է առաջացնում գործի և, այսպես ասած, իրականության ու իմիտացիայի տեսանկյունից: Ձերբակալվել են «Հայրենիք ու պատիվ» կուսակցության նախագահ Գառնիկ Մարգարյանը և «Մեծն Տիգրան» ջոկատի հրամանատար Վլադիմիր Առաքելյանը:
Մինչ այդ՝ շաբաթներ առաջ եղավ ևս մեկ աղմկոտ ձերբակալություն՝ ձերբակալվեց պաշտպանության նախկին փոխնախարար Վահան Շիրխանյանը: Հասարակությանը այդպես էլ չեն ներկայացվում զինված խմբավորման, պատրաստվող հանցագործության իրականությանը համապատասխանելու վերաբերյալ համոզիչ տեղեկություններ, թեև ԱԱԾ տնօրենը խոստացել է դրանք ներկայացնել դատարանում:
Իհարկե, հիշենք, որ Ռոբերտ Քոչարյանն էլ Մարտի 1-ի վերաբերյալ էր նման ապացույցներ խոստացել, ինչը, սակայն, մեկ ոստիկանի ցուցմունքից այն կողմ չանցավ: Սրան զուգահեռ՝ խնդրի, այսպես ասած, քաղաքական կողմը կարծես թե ապացույցների կարիք չի զգում, և այստեղ հանրային դիլեման ոչ թե այն է, թե՝ քաղաքականություն կա գործում, թե ոչ, այլ այդ քաղաքականությունը զուտ հայաստանյա՞ն շրջանակում է, թե՞ ունի արտաքին շերտեր, կապակցվածություն արտաքին կենտրոնների հետ: Ըստ այդմ, այս գործով լուծվում են զուտ ներքաղաքակա՞ն բնույթի հարցեր, թե՞ Հայաստանի իշխանությունները սույնով ներքաշված են ավելի լայն շրջանակի խաղի մեջ, որով լուծվող հարցերը շատ ավելի լայն կոնտեքստի մեջ են և առնչվում են ոչ միայն Հայաստանին, այլև տարածաշրջանին առնվազն:
Ապացույցների առումով այս մասով քիչ թե շատ ճշգրիտ ենթադրությունների կամ եզրակացությունների հիմքեր չկան, իսկ ահա ինֆորմացիոն ելակետերի տեսանկյունից հիմքերն, իհարկե, բավարար են՝ եզրակացնելու և ենթադրելու կամ, ավելի շուտ, շատ հավանական համարելու այն, որ գործում անկասկած կան մեծ արտաքին մոտիվներ և թելադրող գործոններ:
Եվ ուրեմն այս համատեքստում էլ հարց է առաջ գալիս ՝ առկա գործի միջոցով Սերժ Սարգսյանն ի՞նքն է փորձում կառավարել իրավիճակը, բոլոր սուբյեկտներին, որոնք քիչ թե շատ վտանգ կարող են ներկայացնել իշխանության համար, թե՞ Սերժ Սարգսյանն ինքն է կառավարվում այս գործով, և նրա միջոցով փորձ է արվում Հայաստանում, այսպես ասած, հեռվից կատարել վերադասավորումներ, որոնք նախորդում են 2017 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին և դրանց արդյունքոմ Հայաստանում նոր իշխանության ձևավորմանը:
Մի բան հստակ է՝ գործը մեծ հաշվով դառնում է Հայաստանի ներքաղաքական զարգացումների աներևույթ առանցք, ընդ որում՝ բավական հետաքրքրական ֆունկցիոնալությամբ: Առանցք, որն ինքն է ավելի շարժունակ, քան այն սուբյեկտները կամ օբյեկտները, որ կարող են լինել դրա կողքը:
Խնդիրն այն է, թե ինչպես, ով և ինչ տրամաբանությամբ է շարժում այդ առանցքը, որը մեծ հաշվով կարող է կանխորոշել Հայաստանում իշխանության հարցը: Եվ այն, որ Հայաստանի հանրությունը ներկայումս որևէ կերպ չունի և անգամ մոտ չէ այդ հարցի պատասխանին, մեծ հաշվով՝ զինված հանցախմբի գործոնը Հայաստանի համար դարձնում է ոչ պակաս վտանգավոր՝ թեկուզ նրա վնասազերծվածության պայմաններում, երբ, բարեբախտաբար, Հայաստանն իր վրա որևէ ազդեցություն չտեսավ դեպքերի ողբերգական զարգացման տեսքով:
