Պաշտպանության նախարարությունում տեղի ունեցած կոլեգիայի նիստում Սերժ Սարգսյանն անդրադարձել է հայ-ադրբեջանական սահմանին ստեղծված իրավիճակին և մի քանի ուշագրավ հայտարարություններ արել՝ կապված Ադրբեջանին Հայաստանի տալիք պատասխանների հետ:
Այդ հայտարարություններում հնչել են աննախադեպ բնորոշումներ: Մասնավորաբար, Սերժ Սարգսյանը խոսել է Ադրբեջանին ասիմետրիկ, կանխարգելիչ հարվածներ հասցնելու իրավունքի մասին, ինչը Հայաստանում նախկինում հնչել է առավելագույնը պաշտպանության նախարարի մակարդակով: Եվ այն, որ նման հայտարարություն հնչում է նախագահական մակարդակով, որոշակիորեն նոր իրավիճակի մասին է խոսում, նաև միաժամանակ՝ հավանական նոր ռիսկերի:
Սերժ Սարգսյանը հայտարարել է, որ իր սեղանին կան և լավի, և վատի տարբերակներ, պատրաստ է ամեն ինչի՝ սթափի հետ կբանակցի խաղաղության մասին, իսկ ոչ սթափին կպարտադրենք խաղաղություն:
Այս հայտարարությունները գրեթե հավասարազոր են պատերազմի մարտահրավերի ընդունման, առավել ևս, որ Սերժ Սարգսյանը խոսում է շփման գծում Ադրբեջանից զինտեխնիկայի և զինուժի կուտակումների դեպքում կանխարգելիչ հարվածների մասին:
Արդյոք Սերժ Սարգսյանի սեղանին կա՞ն տեղեկություններ, որ նման կուտակումները, հետևաբար նաև ավելի խոշոր ռազմական սադրանքները հավանական են: Ներկայումս կարծես թե սահմանում հարաբերական անդորր է, և ըստ Հայաստանի պաշտոնական տեղեկությունների՝ Ադրբեջանի կողմից հրադադարի խախտումների ծավալները էապես նվազել են: Եվ հատկանշական է, որ Սերժ Սարգսյանը իր հայտարարություններն անում է հենց այս ֆոնին և ոչ թե այն ժամանակ, երբ սահմանին տեղի էին ունենում ակտիվ մարտական գործողություններ ադրբեջանական դիվերսիոն խմբերի չեզոքացման ուղղությամբ:
Տրամաբանությունը հուշում է, որ հենց այդ ժամանակ պետք է որ Գերագույն գլխավոր հրամանատարի խոսքը ուղեկից լինի մարտական առաջադրանքներ կատարող զինված ուժերին: Հետևաբար առավել քան ակնհայտ է դառնում, որ Սերժ Սարգսյանի ներկայիս խոսքը ոչ թե եղածին է վերաբերում, այլ վերաբերում է հնարավոր ռիսկերին կամ սպասումներին:
Ըստ որում, հատկանշական է նաև, որ նա ելույթ է ունենում վաղը Կրակովում կայանալիք Մինսկի խմբի համանախագահներ-Մամեդյարով հանդիպումից առաջ: Կասկած չկա, որ Սարգսյանի խոսքի հասցեատերը ոչ միայն Ադրբեջանն է, այլ նաև Մինսկի խմբի համանախագահ երկրները:
Սրան զուգահեռ՝ Սերժ Սարգսյանի հայտարարությունները անկասկած պարունակում են նաև ներքին շերտեր: Կասկածից վեր է, որ սահմանային իրավիճակը Սերժ Սարգսյանը կփորձի օգտագործել ներքաղաքական կյանքում հնարավոր բարդությունների կամ լարվածությունների դեմ: Այս հարցում նա, իհարկե, օրիգինալ չի լինելու, քանի որ ղարաբաղյան հարցում սահմանային իրավիճակը Հայաստանի բոլոր իշխանությունների համար եղել է ներքին խնդիրներում օգտագործման առարկա՝ ներքաղաքական, այսպես ասած, անելանելի իրավիճակներից և անհաղթահարելի ճնշումներից զերծ մնալու համար: Իսկ այս իմաստով 2015 թվականը լինելու է բավական բարդ տարի՝ նկատի ունենալով և սահմանադրական փոփոխությունների խնդիրը, և նաև սոցիալ-տնտեսական հսկայական ռիսկերը, որոնք լի են լարվածության բազմապատկման պոտենցիալով:
Այս իմաստով և՛ լավի, և՛ վատի մասին Սերժ Սարգսյանի հայտարարությունները անշուշտ ուղղված են նաև դեպի ներս, այսպես ասած՝ ներքին սուբյեկտներին ուղղված ինտերպրիտացիայով: Վերջին հաշվով պետք չէ մոռանալ, որ մի քանի օր առաջ հերթական հարցազրույցն էր տարածել ներքաղաքական կամ ներիշխանական հարթությունում նրա առայժմ գլխավոր մրցակիցը՝ Ռոբերտ Քոչարյանը:
Սերժ Սարգսյանի ներկայիս ելույթը ըստ էության իր մեջ պարունակում է նաև անուղղակի, սակայն, անշուշտ, որոշակի պատասխան Ռոբերտ Քոչարյանի ելույթին: Թե ինչքանով ազդեցիկ կլինեն այս խոսքերը արտաքին և ներքին հասցեատերերի համար՝ ցույց կտա ժամանակը: Այստեղ խնդիրն այն է, թե ինչքանով է Սերժ Սարգսյանի այս մեսիջների, այսպես ասած, արտաքին ապահովվածությունը: Այսինքն՝ նա խրոխտ մեսիջներ է փորձում հղել՝ արտաքին որևէ աջակցություն ունենալո՞վ, թե՞ հակառակը՝ զրկված լինելով արտաքին որևէ աջակցությունից և ինչ-որ մենակության զգացումից դրդված, երբ արդեն կորցնելու ոչինչ չկա և մնում է հանդես բերել նման խրոխտ կեցվածք:
Դատելով անցնող տարիներին Սերժ Սարգսյանի և, այսպես ասած, պաշտոնեական և նախագահական գործունեության ոճից ու մեթոդներից՝ անելանելի վիճակներում նա գերադասում է լռությունն ու դադարը և նմանօրինակ ելույթներով հանդես է գալիս որևէ երաշխիքներ ստանալու պարագայում: Մնում է հարցը, թե որտեղից և ինչ տեսքով կարող էին լինել այդ երաշխիքները:
