Սերժ Սարգսյանի հայտարարություններից հետո արժե վերընթերցել ոչիշխանական ուժերի հայտնի 12 կետերի պահանջը պատկերացնելու համար, թե ինչ է սպասվում ներքաղաքական գործընթացների առումով մոտ ապագայում, առավել ևս, որ ՀՀԿ-ի փոխնախագահ Ռազմիկ Զոհրաբյանը հաստատեց, որ Սարգսյան-Ծառուկյան հանդիպում եղել է:
Եվ այսպես, ոչիշխանական ուժերի 12 կետերը, որոնք նաև ստացան «ԺԷԿ-ի կետեր» բնորոշումը, իշխանություններից պահանջում են շրջանառության հարկ իջեցնել, կարմիր գծերի ու արագաչափերի հարց լուծել, «Նաիրիտի» գործարկման պլան ընդունել և աշխատողների աշխատավարձ վճարել, Որոտանի կասկադը ԱԺ միջոցով վաճառել, անցում կատարել 100 տոկոս համամասնական ընտրակարգի, ընդդիմությանը վերահսկողական լիազորություններ տալ, տրանսպորտի ուղեվարձը չթանկացնել, մոնոպոլիաների դեմ պայքարի մեխանիզմ ընդունել, չստորագրել Ղարաբաղի և Հայաստանի հարաբերություններում տնտեսական ռեժիմի փոփոխություն ենթադրող որևէ փաստաթուղթ, գյուղատնտեսական սուբիսդիաները ավելացնել:
Հստակ է, որ 12 կետերը, ըստ էության, ունակ են ապահովելու գրեթե 12 տարվա քաղաքական քննարկումներ, բանակցություններ, հանդիպումներ, ինչու չէ՝ նաև հանրահավաքներ, բանահավաքներ և այլն: Մինչդեռ հայաստանյան ներքաղաքական գործընթացի մասնակիցներին 12 տարի պետք չէ, այլ ընդամենը 3-4 տարի՝ մինչև հերթական խորհրդանական և նախագահական ընտրություններ: Պետք է ընդամենը մինչև այդ պահել հասարակության հետաքրքրությունը, պահել դեմքը հասարակության առջև:
Ընտրություններից հետո արդեն վերադասավորումները ոչ միայն ցանկալի են, այլև նույնիսկ անհրաժեշտ, ընտրությունների արդյունքներն էլ կլինեն հիանալի պատրվակ դրանց համար, և մի երկարատև շրջան էլ հասարակությունը կկերակրվի այդ վերադասավորումներով: Այսինքն՝ ակնհայտ է, որ 12 կետերը պայմանավորվածությունն են ժամանակի շուրջ և հերթական ընտրություններին հասնելու ճանապարհային քարտեզը, որով, ըստ էության, բոլորի դեմքը և ներհամակարգային ստատուս քվոն պահպանվում է: Այլ կերպ ասած՝ վերադարձ 12 կետին նշանակում է ներքաղաքական գործընթացների տեղափոխում «կայուն զարգացման» շրջան, որտեղ որևէ մեկը չի ջղաձգվի, որևէ մեկը կտրուկ շարժումներ չի անի, բոլորը կգտնեն զբաղվելու հարմար մի բան:
Այնուամենայնիվ, կա մի հարց, որն այս ամենում շատ հետաքրքրական է: Ի վերջո, ինչու է տեղի ունենում այս փոխզիջումը՝ եթե Սերժ Սարգսյանը վստահ էր, որ Եռյակն իշխանափոխություն անել ի զորու չէ, ինչու է վերադառնում 12 կետերին, որոնք մերժել էր, և եթե Եռյակը վստահ է, որ ունի անհրաժեշտ ռեսուրս իշխանափոխության համար, ինչու է համաձայնում խաղը տեղափոխել դանդաղ և երկարաժամկետ ընթացքի փուլ: Կնշանակի, որ երկու կողմում էլ հաջողության կամ դիմադրության մասով ավելի մեծ է եղել անվստահությունը սեփական ուժերի հանդեպ, քան ինքնավստահությունը, կամ մեկ այլ տարբերակ՝ նրանք պայմանավորվել են ավելի ուժեղ միջամտության արդյունքում։
Եվ այստեղ հետաքրքրական է ՀՀԿ-ի փոխնախագահ Ռազմիկ Զոհրաբյանի հայտարարությունն այն մասին, որ Ռուսաստանին դուր չեն գա ցնցումներն ու անկայունությունը Հայաստանում: Նախ սա, իհարկե, խայտառակ հայտարարություն է իշխանության ներկայացուցչի շուրթերից, որը, ըստ էության, խոստովանում է, որ Հայաստանում ներքաղաքական զարգացումները կարող է ՌԴ-ն որոշել: Սակայն, սրանով հանդերձ, պակաս խայտառակություն չէ նաև այն, որ Հայաստանում սա ընդունվել է պարզապես առանց բարձրաձայնելու: Այլապես ոչիշխանական ուժերի հանրահավաքների գլխավոր ուղերձները հենց Ռուսաստանի տիրապետության հանդեպ լոյալությանը չէին վերաբերի: Այս առումով Ռազմիկ Զոհրաբյանը բարձրաձայնել է այն, ինչ բոլորն ընդունել են առանց խոսքի, և ներկայումս ընդամենն ընկել է ներքաղաքական վարագույրը, որից հետո պարզվել է, որ դրա հետևում իրականում ոչինչ չի փոխվել:
