«Առաջին լրատվական»-ի եթերում Սիրանկյուն» հաղորդաշարն է: Հյուրը դերասան, հումորիստ Արմեն Պետրոսյանն է (Մենչ):
– Արմեն, Դուք մինչև հաղորդման գալն ասում էիք, որ ողբերգական հարցեր չտանք: Պատրա՞ստ եք այսօր ողբերգական հարցերի պատասխանելու:
-Եթե տաք, միանշանակ կպատասխանեմ, բայց վերջին տարիներին այդ ողբերգությունը, վիշտը, դարդը, դուդուկն այնքան շատ են մեր կյանքում, որ երբ մի տեղ ես գնում, ուզում ես ուղղակի զրուցել և զրուցել այնպիսի թեմաներից, որ և դու թեթև քրտնես, և հաղորդավարը, և հանդիսատեսը:
-Իրականության մասին ուզո՞ւմ եք խոսել, թե՞ ոչ:
-Այսինքն` ողբերգական հարցեր եք ուզում տա՞լ: Ինչպես կուզեք:
-Մեր իրականությունը, ըստ Ձեզ, ինչպիսի՞ն է: Ինչպե՞ս եք կարողանում մեր իրականության մեջ հաստատապես քայլել:
-Ես ծնվել և մեծացել եմ Երևանում, բոլորս էլ անցել ենք այն շատ դժվար տարիները, որ մեզ մոտ եղել են, և եթե մարդիկ կան, որ դա անցել են, ըստ իս, այսօր է կկարողանան նորմալ քայլել: Իհարկե, շատ դժվարություններ կան մեզ մոտ, բայց եթե այդ դժվարություններին մոտենանք ոչ ողբերգականորեն, այլ մի փոքր գույն, երանգ հաղորդենք, կկարողանանք ամեն ինչ հաղթահարել:
-Այդ դժվարությունները շատերին ստիպում են արտագաղթել: Օրինակ` Ձեր «Նոր հայեր» թիմից շատերն արտագաղթեցին:
-Ես իրենց այստեղ չլինելը չեմ կարող արտագաղթ համարել, որովհետև 2000 թվականին, երբ մենք բոլորս շուրջ 5 տարի մշտապես գտնվում էինք Մոսկվայում, շատ քիչ էինք գալիս Հայաստան և գնում, բնականաբար՝ գործի բնույթով: Այն ժամանակ աշխատում էինք ռուսական հեռուստաընկերությունում, և դրանից հետո ուղղակի ոչ թե իրենց, այլ մեր տղաների կողմից եղավ առաջարկ: Այսինքն` նրանք երկար փնտրտուքներից, դժվարություններից հետո հասան նրան, որ իրենք կունենան սեփական հեռուստահաղորդումը ռուսական հեռուստաալիքով: Եվ, բնականաբար, այն ժամանակ նրանք մնացին այնտեղ: Բայց ես Ձեզ հավատացնում եմ և վստահ կարող եմ ասել, որ մեր տղաների, ովքեր դուրսն են մնում, 80 տոկոսի ուշքը, միտքը, տրամադրությունը…
-Երևակայությունը…
-…կապված են Երևանի հետ: Մենք շատ հաճախ են խոսում իրար հետ, ասում են՝ եղանակների բացվելու հետ գանք, ավելի երկար մնանք և այլն, և այլն: Դրա համար իրենց` Հայաստանում չլինելը ես չեմ կարող արտագաղթ համարել:
-Իսկ ընդհանրապես արտագաղթը Ձեզ հուզո՞ղ թեմա է, թե՞ ոչ:
-Բնականաբար:
-Օրինակ` ամեն օր իմ ընկերներից, իմ հարևաններից, իմ շրջապատից, իմ քաղաքից, իմ երկրից մարդիկ են արտագաղթում, և ես ցավ եմ ապրում:
-Ես էլ եմ շատ մեծ ցավ ապրում: Հենց արտագաղթ երևույթը լավ բան չէ: Լավ բան չէ ոչ թե այն մարդկանց համար, ովքեր արտագաղթում են, լավ բան չէ պետության համար: Եվ մի ժամանակ կար, որ բոլորս այն մարդկանց, ովքեր արտագաղթում էին, մի փոքր այլ կերպ էինք նայում` թողեցին, գնացին… Այսօր, ըստ իս, այդպիսի մարդ չկա, որ կարողանա այդպիսի բան ասել, որովհետև, հակառակը, գնացողներն ասում են՝ ապրես, գնա ոտքի կանգնի, տեղավորվիր…
-Հայաստանն ապագա չունի՞, ելք չկա՞ այստեղ:
-Եթե մարդը գնում է, և իր մոտ ինչ-որ բան ստացվում է, Հայաստանում ապրող գոնե մի քանի ընտանիք իր շնորհիվ կարողանում է այստեղ գոյատևել: Դրա համար այսօր երբեք չի կարելի գնացողին ասել՝ մի գնա կամ ամոթ է և այլն:
-Ո՞ր է ամենամեծ խնդիրը, որ հուզում է Ձեզ:
-Շատ-շատ թեմաներ են ինձ հուզում, և անկեղծ, եթե հիմա նույնիսկ խոսենք, ես կկարողանամ 3 օր անդադար այդ մասին խոսել: Բնականաբար, մարդն իր կյանքին, իր գործին վերաբերվում է բծախնդրորեն, մանավանդ այն դեպքում, որ
ունի երեխաներ, ունի ընտանիք: Այսօր ես Ձեզ կարող եմ մի բան ասել, որն ինձ համար առաջին խնդիրն է: Ես ունեմ 3 երեխա, և այդ խնդիրն իմ տղայի ուսումն է, որ այսօր ինքն առաջին դասարան է գնալու…
-Բայց Դուք արդեն մտածում եք հետագայում…
-Ես մտածում եմ, թե տասը տարի հետո իմ երեխան ինչ է անելու, որովհետև ես մտածում եմ այսպես, որ եթե ես իր դպրոցն ավարտելուց հետո ինչ-որ մեկին խնդրեմ, որ իրեն ընդունեն գործի, այդ դեպքում այդ երեխան ինչո՞ւ է համալսարան գնում: Եթե ես պետք է խնդրեմ, առանց համալսարան գնալու էլ կկարողանամ խնդրել: Բայց ես այդպես չեմ ուզում: Ես ուզում եմ, որ իմ երեխան ստանա լիարժեք կրթություն, բնականաբար պարզ չէ, թե ինչ մասնագիտությամբ, ինքը կկողմնորոշվի, և արդեն մտածում եմ այլ տարբերակներ, որտեղ կկարողանամ նրան ուղարկել սովորելու: Խոսքը Հայաստանի Հանրապետության մասին չէ, այլ Հայաստանի Հանրապետությունից դուրս:
-Այսինքն` Հայաստանում կրթություն ստանալն այնքան էլ արդյունավետ չէ կամ…
-Ես նորից եմ ասում, որ խոսքն այն մասին չէ` արդյունավետ է, թե արդյունավետ չէ: Ես ուզում եմ, որ ինքը ստանա կրթություն առանց ծանոթների, առանց ընկերների, առանց ոչ մեկի:
-Իսկ Հայաստանը խնամիական…
-Ինչպես էլ ուզում է լինի, այստեղ մի փոքր այլ կերպ է լինելու, և այդ ժամանակ դու էլ քեզ չես կարողանում վերահսկել: Եթե երեխան ունի նման խնդիր ինչ-որ մի տեղ, ինչքան էլ դու իրեն ասես, որ գնա իր ուժերով, դու սկսում ես խառնվել այդ գործընթացի մեջ: Ես ուզում եմ, որ ինքը ստանա լիարժեք կրթություն, դառնա նորմալ, ցիվիլ մարդ:
-Արժանապատիվ քաղաքացի:
-Եվ հետո կարծում եմ, որ այդպիսի մարդիկ շատ պետք կլինեն մեր երկրին:
-Այդպիսի մարդիկ այսօր կարծես կան, քաղաքացիական տիրույթում էին պայքարում: Մի առիթով Դուք ասում էիք՝ ես այն արտիստներից չեմ, որ գնամ դրսում պայքարեմ, կանգնեմ շոու սարքեմ, որ ասեն՝ լավ տղա է: Այդտեղ Դուք
տեսնո՞ւմ եք շոու:
-Առհասարակ ես հասկանում եմ այսպես, որ եթե մարդ ուզում է անել ինչ-որ բարի գործ, ապա դա պետք է անի իր համար, այլ ոչ թե հանրության համար: Այսինքն` դու պետք է դա անես քո հոգու հանգստության համար: Ես ինչ-որ բարեգործություն եմ անում, որի մասին երբևէ չեմ խոսել և չեմ էլ պատրաստվում խոսել: Ես դա անում եմ ինձ, իմ երեխաների, իմ ընտանիքի համար եմ անում, որ գոնե ես ներքուստ մի քիչ բավարարված և հանգիստ լինեմ: Բայց այն, որ ես ինչ-որ բան անեմ, դուրս գամ, նկարեն և այլն, և այլն… ես խառնվածքով պարզապես այդպիսի մարդ չեմ:
-Մեզ մոտ շատ է խոսվում պրոֆեսիոնալ հումորի բացակայության մասին:
-Ամեն մշակույթ ունի իր պահանջները: Ռուսաստանն ունի իր պահանջները, Հայաստանն՝ իր: Եթե մենք Իրաքում դա անեինք, լրիվ ուրիշ բան մեզ կթողնեին անել: Սա է ամբողջ խնդիրը: Իսկ ինչ կապված է պրոֆեսիոնալիզմի և ոչ պրոֆեսիոնալիզմի հետ, եկեք չմոռանանք մի բան, որ այսօր հեռուստադիտողն անվանում է պրոֆեսիոնալ ռուսական հումորը, բայց չեն հիշում, որ այդ հեռուստանախագիծ անողները մեզնից ոչնչով չեն տարբերվում` կրթությամբ, որովհետև մենք էլ չունենք պրոֆեսիոնալ հեռուստատեսային կրթություն` սցենարային, դերասանական կամ հումորային, նրանք էլ չունեն: Այսինքն` հումորային դաշտը Ռուսաստանում անում են այն մարդիկ, ովքեր անցել են КВН-ի դպրոցը մեզնից առաջ, մեզնից հետո, տարիների ընթացքում: Դրա համար կարող եմ ասել, որ հումորն այնպիսին է, որ չունի իր ճիշտը կամ սխալը, որովհետև Ձեզ համար որևէ մի հումոր է ծիծաղելի, ինձ համար՝ մեկ ուրիշը: Այնպես չէ, որ ես ճիշտ եմ, Դուք` սխալ:
-Այսինքն` չկան հստակ չափորոշիչներ, հստակ սահմաններ:
-Հումորի մեջ չափորոշիչ չկա, որովհետև փորձել եք կոլեկտիվում պատմել որևէ անեկդոտ, բոլորը չեն կարող ծիծաղել…
-Մեկը ծիծաղում է, մյուսն ասում՝ այս ինչ անկապ անեկդոտ է:
-Մյուսը լացում: Այսինքն` ամեն մարդ ընկալում է մի կերպ: Հումորի տեսանկյունից գոհացնել բոլոր մարդկանց՝ ուղղակի անհնար պրակտիկա է:
-Իսկ իրականության մեջ մարդկանց ծիծաղեցնել հե՞շտ է, երբ կան հոգսեր…
-Ինձ թվում է՝ այո´, որովհետև մեր իրականության մեջ ուզում ենք գոնե մի կարճ ժամանակահատված կտրվել իրականությունից և թեկուզ 5 րոպե, 10 րոպե ուրախանալ, լիաթոք ծիծաղել և այլն, և այլն:
-Վերջին օրերին Հայաստանում ամենաքննարկվող թեման Եվրատեսիլն է: Ֆեյսբուքի Ձեր էջում էլ Դուք գրառումներ էիք արել, խրախուսել էիք Արամին, ոգևորվել նրա հաղթանակով, սակայն առաջին հորիզոնականը զբաղեցրած Կոնչիտայից հետո կրքերն ավելի թեժացան: Մասնավորապես քննարկվում է համացանցում` արժե՞ սրանից հետո մասնակցել Եվրատեսիլին, թե՞ ոչ: Եվ ինչո՞ւ հանկարծ այսքան մեծ աղմուկ բարձրացավ:
-Եվրատեսիլին մասնակցելը կամ չմասնակցելը պետք չէ սարքել ազգային խնդիր: Այսինքն` պետք է դրան վերաբերվել որպես պարզ չէ ինչ մրցույթի, այսինքն` երգ, քաղաքականություն, բեմադրություն, պարզ չէ, թե դա ինչ է, և, իհարկե, ուղղակի այսքան լրջություն չհաղորդել այդ ամեն ինչին, որը մենք անում ենք: Եվրոպական երկրներում մարդիկ կան, որոնք անգամ չգիտեն Եվրատեսիլի մասին, կամ կազմակերպիչ երկրները երբևէ տեսել ենք, թե ում են ուղարկում: Որովհետև պարզ է, որ եթե Անգլիան ցանկանա հաղթել, 100 շատ հզոր մարդկանցից մեկին կուղարկի և 2 րոպեում կհաղթի այդ մրցույթը: Մենք դրան պետք է վերաբերվենք որպես ևս մեկ առիթ՝ Եվրոպայում Հայաստանը ճանաչել տալու, ոչ թե մասնակցենք, որ գնանք լավ երգենք, գնանք վատ երգենք, ամոթ քեզ, որ վատ երգեցիր: Պետք չէ դրան այդքան լուրջ վերաբերվել:
