Ռուսական Regnum լրատվական գործակալությանը տված հարցազրույցի ժամանակ 1992-1996 թվականներին ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ռուս համանախագահ Վլադիմիր Կազիմիրովն անդրադարձել է ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի գործունեությանն ու Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորմանը.
«1994 թվականին ԵԱՀԿ-ի բուդապեշտյան գագաթնաժողովը հակամարտող կողմերի միջև բանակցություններ վարելն արդեն հանձնարարեց ոչ թե Մինսկի խմբին, այլ նրա համանախագահող երկրներին: 1997 թվականից նրանք են Ռուսաստանը, ԱՄՆ-ը և Ֆրանսիան, իսկ Մինսկի խումբը փաստացիորեն դարձել է օգտակար խորհրդատվական մեխանիզմ:
Միջնորդների փոփոխման մասին խոսակցությունները լուրջ չեն: Որտե՞ղ կարելի է գտնելայդ գործում ավելի գրագետ ու բանիմաց դերակատարների: Մի՞թե Հարավային Ամերիկայում կամ Ասիայում, կամ էլ Օվկիանիայում ու Անտարկտիդայում: Բանակցությունների ձևաչափի փոփոխումը դեռ կարելի է պատկերացնել, որպեսզի դրանց մասնակցեն հակամարտող բոլոր կողմերը, սակայն դա ցանկացողները չեն ցանկանում միջնորդների փոփոխություն և չեն խոսում այդ մասին:
Բանակցությունների արգելակման իրական պատճառը ոչ թե միջնորդների ոչ խելամիտ գործողությունները, այլ՝ կողմերի մաքսիմալիզմն է, նրանց ոչ իրատեսական պահանջներն ու ակնկալիքները: Կողմերից ոչ մեկն էլ չի հասնելու ցանկալի առավելագույնին: Պետք է չափավորել ախորժակը և քիչ թե շատ փոխընդունելի լուծումներ գտնել: Խնդիրը հակամարտող կողմերի սեփական դիրքորոշման մեջ է և ոչ թե այլ բանում:
Դա չի նշանակում, թե միջնորդներն իրենց գործը կատարում են կատարելապես: Ես բազմիցս ընդգծել եմ նրանց ոչ բավականաչափ համառությունը: ԵԱՀԿ-ն ստանձնել է այդ հակամարտության խաղաղ կարգավորման հարցը, և պետք է ավելի հստակ դատապարտի կողմերի ռազմաշունչ հայտարարությունները:
Հակամարտության հիմնական վիճելի խնդիրը և գլխավոր պատճառը Լեռնային Ղարաբաղի ճակատագրի հարցն է: Այդ հարցում կողմերի դիրքորոշումները միանգամայն անհամատեղելի են, ինչը վերաբերում է անգամ բնակչության ազատ կամարտահայտության սկզբունքին: Հայկական կողմն առաջարկում է դա անցկացնել Լեռնային Ղարաբաղում, իսկ ադրբեջանական կողմը՝ ողջ Ադրբեջանում:
Դեռևս այդ հարցում փոխզիջման գնալու որևէ ուրվագիծ չի նշմարվում: Սակայն, իհարկե, բանակցությունների համար կան այլ խնդիրներ ևս: Դրանցից ցանկանում եմ առանձնացնել կողմերի փոխադարձ անվտանգությունը, այսինքն՝ ռազմական գործողությունների վերսկսման հնարավորության հուսալի բացառումը: Ես համոզված եմ, որ բազմաթիվ խնդիրների լուծումը հնարավոր կդառնա միայն զինադադարի հուսալի ամրագրումից հետո»:
