«Հրապարակ»-ը խմբագրականում գրում է. «Ռուսաստանից ժամանած ազգականս պատմում է, թե ինչ «բեսպրեդել» է տիրում մեր հարևան երկրում: Ինչպես են պարտակում ոստիկաննեիի կատարած սպանությունները և, «թքելով» ժողովրդի երեսին, ազատ արձակում հանցագործներին: Ինչպես են պուտինյան չինովնիկները թալանում երկիրը, և ինչպես է ճնշվում այլախոհության ու ընդդիմանալու ցանկացած չնչին փորձ: Ես նրան պատմում եմ Մաշտոցի պուրակի, «Հարսնաքարի» դեպքերի մասին: Ասում եմ, որ մեծ խումբ մարդիկ «մարդասպան» են անվանում դեպքի վայրում չեղած օլիգարխին, պահանջում են նրան պատժել և, ըստ էության, հասան այն բանին, որ նա հրաժարվեց Աժ մանդատից: Զրուցակիցս փայլատակող աչքերով հիացած նայում է ինձ ու զարմանում. «Մի՞թե ձեզ հաջողվել է քաղաքացիական հասարակություն ձևավորել»: Անշուշտ` ոչ: Դեռ շատ վաղ է խոսել քաղաքացիական հասարակության և քաղաքացի-իշխանություն գործուն կապի մասին, բայց որ վերջին տարիներին շատ բան է մեզանում փոխվել, փաստ է:
Փոքր երկրներում ավելի հեշտ է իշխանության վրա ներազդելը, փոքր երկրներում իշխանության համար կարևոր է ցանկացած մարդու կարծիքը` եզրակացնում է հայրենակիցս: Գուցե: Բայց դա հենց այնպես չի ստացվել: Տարիներ շարունակ մարդիկ պայքարել են` մենք «Առագաստի» դեպք ենք տեսել, «Ա1+»-ի փակման դեմ ենք անզոր պայքարել, այսօր էլ չենք կարողանում ընտրակեղծիքների դեմն առնել: Բայց տեղաշարժ, անշուշտ, կա: Առաջադեմ ու պայքարող մարդկանց մի խավ է ձևավորվել, որոնք երեկ «Հարսնաքարի» գործով դատական պրոցեսին էին մասնակցում, որոնք, արագ արձագանքման խմբի նման, անմիջապես հայտնվում են այնտեղ, որտեղ կյանքի խնդիր կա ու ոտնահարված իրավունք, թեկուզ մեկ կտրված ծառ և էկոլոգիական թնջուկ: Այս «շտապ օգնությունը» կփրկի մեզ և չի թողնի, որ իշխանությունը լճանա»:
