1933 թ. այս օրը Թիֆլիսում վախճանվեց արձակագիր Նար-Դոսը (Միքայել Հովհաննիսյան):
Նար-Դոսի ստեղծագործական կյանքն սկսվել է 19-րդ դարի 80-ական թթ։ Սկզբում գրել է բանաստեղծություններ, ապա պատմվածքներ, ֆելիետոններ, ուժերը փորձել է նաև դրամատիկական ժանրում, 1886-ից գրել է վեպեր, վիպակներ։
Խավարի ու թշնամության միջավայրում մեծ չարիք են գործում սնահավատությունը, տգիտությունը («Սաքուլն ուխտ գնաց», 1889, «Ինչպես բժշկեցին», 1889), վայրագությունն ու կոպտությունը, հարբեցողությունը։ Հեղինակը պատկերում է երեխաների, որոնք մանկություն չունեն, կանանց, որոնց բաժին են ընկել հանապազօրյա հացի հոգսը, ծանր աշխատանքը։ Այս շրջանի գործերից է «Աննա Սարոյան» վիպակը։
1891-ից սկսվում է Նար-Դոսի ստեղծագործության մի նոր շրջան, որին բնորոշ է հոգեբանական վերլուծության խորությունը։ «Սպանված աղավնի» (1898) վիպակում Նար-Դոսը պատկերել է հայ կնոջ ողբերգությունը։ Գրողի լավագույն ստեղծագործություններից է «Պայքար» (1911) վեպը։ 1880-ական թթ. հայ մտավորականության կենցաղն ու հասարակական պատկերը շատ ավելի լայն ու խորն է տրված «Մահը» վեպում (1912)։
Ծնվել է 1867թ. մարտի 1-ին:
