Երեկ գործադուլ են արել և, ըստ ամենայնի, այսօր կշարունակեն գործադուլը Աբովյան-Երևան երթուղու և Աբովյանից մի քանի այլ ուղղություններով երթուղիների վարորդները: Գործադուլի պատճառն այն է, որ երթուղիների տերը՝ Արթուր Հարությունյանը, որի մականունը Պալաչ է, խնդիր ունի ԲՀԿ ղեկավար Գագիկ Ծառուկյանի հետ: Նա Ծառուկյանի սանիկն է, և ժամանակին միասին են անցանկալի երթուղիներից ազատվել, իսկ այսօր խնդիրներ ունեն միմյանց հետ, և Ծառուկյանն է բարեգործական երթուղիներով նեղում իր դեմ դուրս եկած Պալաչին` թույլ չտալով, որ նա կարողանա աշխատեցնել իր բիզնեսը:
Եվ ահա, իշխող համակարգի, այսպես ասած, երկու տիպական ֆիգուրների միջև առկա հակասությունների հետևանքով տուժում են փաստորեն շարքային վարորդները և ուղևորները: Այս երևույթը ըստ էության բավական տիպական է ընդհանրապես Հայաստանի համար, երբ համակարգի ներսում ինչ-որ «ռազբորկաներ» են տեղի ունենում, իսկ դրանցից տուժում են շարքային քաղաքացիները: Եվ դեռ պետք է բարեբախտություն համարել այն, որ այդ «ռազբորկաները» զենք-զրահով չեն, ինչպես, օրինակ, ՏԷՑ-ի կրուգի կամ այլ նմանօրինակ պատմությունների ժամանակ, որտեղ հիշյալ անձանց և նրանց շրջապատից ոմանք են նաև եղել ներգրավված:
Բանն այն է, որ նման զինված «ռազբորկաների» պայմաններում շարքային քաղաքացիները հաճախ տուժում են ֆիզիկապես, երբեմն նաև ողբերգականորեն զրկվելով կյանքից` ինչպես Մալաթիայի նախկին թաղապետ Ստեփան Զատիկյանի որդու սպանության կամ կրիմինալ հեղինակություն Ալեքսանդր Գիվոևի սպանության պարագայում, երբ սպանվեցին նաև անմեղ քաղաքացիներ, որոնք գտնվել էին դեպքի վայրին մոտ: Այս խայտառակ նախադեպերի ֆոնին Պալաչի և Ծառուկյանի միջև ներկայիս «ռազբորկան» մի անմեղ խաղ է թվում, սակայն խաղ, որ նրանք խաղում են պետության գլխին՝ իշխանության ամենաթողության պայմաններում:
Բանն այն է, որ երեկ, ամբողջ օրվա ընթացքում, այդպես էլ որևէ պետական կառույց հստակ, ամբողջական, լիարժեք անդրադարձ չկատարեց խնդրին, որևէ պետական կառույց պարզաբանում չտվեց խնդրո կապակցությամբ, եթե չհաշվենք, իհարկե, ԱԺ մարդու իրավունքների հանձնաժողովի ԲՀԿ-ական նախագահի հայտարարությունը, որն ավելի շատ ոչ թե ԱԺ հանձնաժողովի, այն էլ` մարդու իրավունքների հանձնաժողովի, այլ ԲՀԿ խոսնակի հայտարարություն էր հիշեցնում: Եվ ընդ որում, այս իրավիճակը՝ տրանսպորտային ճակատամարտը Ծառուկյանի և Պալաչի միջև, տևում է արդեն շատ երկար ժամանակ՝ սկսած խորհրդարանական ընտրություններից, և արդեն մի քանի ամիս է, ինչ պետական պատկան մարմինները ըստ էության անհաղորդ են այս իրավիճակին` մինչև բանը հասավ վարորդների գործադուլին:
Եվ այստեղ, իհարկե, հարց է ծագում` կա՞ արդյոք պետություն, կա՞ արդյոք իշխանություն, կա՞ն համապատասխան մարմիններ, որոնք առաջին հերթին պատասխանատու են շարքային քաղաքացիների հարմարավետության համար: Թե՞ պետությունը Պալաչն ու նրա քավոր Ծառուկյանն են, որ այսօր կարող են կռվել հասարակության հաշվին, վաղը հաշտվել հասարակության հաշվին, ու այդպես շարունակ՝ իշխանություն կոչվածի լռության և անտարբերության ներքո կամ էլ ինչ-ինչ քաղաքական ինտրիգների շրջանակում, որոնք, սակայն, շարքային քաղաքացիներին բացարձակապես չեն հետաքրքրում:
