Հայաստանի հասարակությունը շարունակում է քննարկել «Հարսնաքար»-ում տեղի ունեցածը, որտեղ դաժանաբար ծեծվել էր հայկական բանակի սպա, բժիշկ Վահե Ավետյանը, և ում կյանքը ներկայումս վտանգի տակ է: Հասարակությանը ցնցած այդ միջադեպը, երբ ԱԺ պատգամավոր Ռուբեն Հայրապետյանի թիկնապահները նման արարք են թույլ տվել քաղաքացու նկատմամբ, արժանանում է ամենատարբեր գնահատականների, որոնց հիմքը, սակայն, նույնն է՝ կատարվածը վայրագություն է և վտանգավոր ոչ միայն հասարակության, այլ նաև պետության համար:
Սակայն, այս ամենով հանդերձ, շարունակվում է իշխող ՀՀԿ-ի արձագանքը, որի անդամ է նաև այն պատգամավորը, ում ռեստորանում և ում թիկնազորի ձեռամբ կատարվել է դեպքը: Հանրապետական իշխող կուսակցությունը լռում է, և այդ լռությունը առավել քան խոսուն է: Առավել քան խոսուն է այն փաստը, որ այսօր տեղի ունեցած ՀՀԿ խմբակցության նիստին չեն մասնակցել ընկերներ Ռուբեն Հայրապետյանն ու Սամվել Ալեքսանյանը, որոնց ՀՀԿ-ն պաշտպանում էր խորհրդարանական ընտրության մեծամասնական ընտրակարգով քվեարկությանը: Ռուբեն Հայրապետյանն ու Սամվել Ալեքսանյանն իրենց այդ պահվածքով պարզապես ցույց են տվել, որ թքած ունեն ՀՀԿ-ի վրա, թքած ունեն խորհրդարանական աշխատանքի վրա:
Սակայն հասկանալի է նաև, որ Հանրապետական կուսակցությունը ամենևին էլ այն կուսակցությունը չէ, որտեղ լինեն ինքնուրույն արտահայտվելու համարձակություն ունեցող անձինք: ՀՀԿ-ն կարիերիստ և պատեհապաշտ երիտասարդների ու փորձառու շահամոլների մի հավաքատեղի է, որտեղ որևէ մեկը կարտահայտվի միայն այն դեպքում և այնպես, երբ և ինչպես կկամենա հանրապետության նախագահը, տվյալ պարագայում՝ Սերժ Սարգսյանը: Եվ եթե Հանրապետականը ներկայումս լռում է, ապա դա նրանից է, որ Սերժ Սարգսյանը կամ չի որոշել ինչպես վարվել Ռուբեն Հայրապետյանի թիկնազորի ինքնագործունեության այդ ողբերգական և դաժան դրսևորման հանդեպ, կամ էլ որոշել է և ՀՀԿ-ին հրամայել լռել՝ մինչև իրավապահները կմշակեն ու կհաստատեն այնպիսի մի վարկած, որից հետո կպարզվի, որ պատգամավորի թիկնազորը ամենևին էլ մեղք չունի և ինքնապաշտպանվել է:
Բանն այն է, որ Հայաստանի կենտրոնական իշխանության համար շատ ավելի թանկ է օլիգարխների անվտանգությունը, քան հայկական բանակի սպայական միջին կազմի, որովհետև այդ իշխանությունը հիմնվում է օլիգարխների և նրանց ստրուկտուրաների, ոչ թե բանակի միջին սպայակազմի, ռազմաբժիշկների վրա և ընդհանրապես՝ շարքային քաղաքացիների վրա: Եվ դրա համար էլ ՀՀԿ-ն ու Սերժ Սարգսյանը լուռ են: Բայց այդ լռությունը միգուցե ավելի ազնիվ է, քան իշխանական համակարգի բարեփոխումների մասին նրանց անվերջ խոսակցությունները, ելույթները, պաթոսը, բաժակաճառերը: Լռությունն այդ ամենից ավելի ազնիվ է, թեև, իհարկե, այդ ազնվությունից պետությունն ու հասարակությունը չունեն ոչ մի օգուտ, որովհետև այդ ազնվության տակ գտնվում է ընդամենը առավել մեծ ու հանցավոր անազնվությունը, որ մեկ առ մեկ, նյարդ առ նյարդ, կյանք առ կյանք խլում է պետությունն ապագայից և նետում վայրի ու քարանձավային անցյալ:
