Ոստիկանության գնդապետ Ռոբերտ Մելքոնյանը (Բազազ) երեկ Facebook-ի իր էջում երեկ գրել է.
Ես հաճախակի եմ օգտվում մետրոպոլիտենից, սիրում եմ այդ փոխադրամիջոցը, այն ամռանը զով է, ձմռանը տաք: Բայց այսօր՝ կիրակի առավոտյան, ինձ բռնացրի այն մտքի վրա, թե ո՞րն է հիմնական պատճառը, որ այն ինձ դուր է գալիս: Այսօր միայն նկատեցի, որ մետրո մտնող հասարակությունը կարծես զտված, մաքրված մի այլ հասարակություն լինի, այն ինձ մարդկանց պահվածքով, տեսքով, շարժուձևով մի փոքր եվրոպական երկրները հիշեցրեց:
Մետրոյում չկան այն հաստավիզ, ճարպակալած դեմքով, «հաստացեփ» ջիպավորները, բրենդավորված անճաշակ տիկնիկները, կարմրաշրթունք՝ արեւածաղիկ չրթող կանայք ու աղջիկները, երթուղայինների տափակաբանող ուղեւորները եւ արաբա – թուրքական կլկլոցները, այն լպիրշ, վավաշոտ հայացքով և դատարկամիտ տղաները, քաղաքի փողոցներին բնորոշ աղբը, կեղտը, փոշին ու հարայ – հրոցը: Չէ, մետրոն ամեն դեպքում ուրիշ է, իր ուղևորներով, իր կոկիկությամբ, իր մթնոլորտով, իր հասարակությամբ:
Այն ինձ հիշեցնում է անդրեասղուկասյաններին, մարիամախոտերին, անահիտբախշյաններին, եղիաներին, մերիներին, գոռերին, բոլորի – բոլորին, այն մաքրամաքուր հասարակությանը, որոնց շուրջը ձևավորվում է մեր ապագան: Այստեղ կարծես այլ աշխարհ է, մարդիկ թեկուզ աղքատիկ, բայց ճաշակով են՝ անպաճույճ, պարզ, համեստ, կարգապահ: Ես շատ եմ սիրում մետրոն և նրա ուղևորներին, երանի ամբողջ Երևանը մետրոյի նման լիներ իր զտված տեսակով…
Հ.Գ. Հարգելիներս ես բառեր եմ օգտագործում, որոնց «հեղինակային իրավունքը» իմն է ՝ ֆաստֆուդային մտքեր, աֆորիզմներ, բրենդավորված տիկնիկներ, կարմրաշուրթ չրթողներ, հաստացեփ ջիպավորներ: Եթե Ձեզ դուր չի գալիս, հայցում եմ Ձեր ներողամտությունը:
