Դրամատուրգ Կարինե Խոդիկյանը կարծում է, որ բանակի մասին գրականություն պետք է ստեղծվի պատերազմի ժամանակ. «Բանակը, զինվորը գրականության թեմա են դառնում պատերազմի ժամանակ: Զենքը ձեռքին կռվող զինվորն է դառնում գրականության հերոս, հատկապես, երբ այդ զինվորը կռվում է իր երկրի, անկախության, ազատության համար և պաշտպանում է երկիրը: Գրականությունը, որ ստեղծվեց 90-սկզբից մինչև կեսերը, բայց չշարունակվեց այդ թեման: Այստեղ բացատրություն կարող է լինել, այն, որ եթե հայրենական պատերազմի ավարտից հետո դեռ տասնամյակներ շարունակ գրականություն էր տպվում, ապա այստեղ բացատրությունը գուցե այն է, գուցե սա հոգեբանորեն նաև ազդում է: Երկար ժամանակ բանակը համարվում էր արգելված, փակ թեմա, և այն սրբապատկերն էր, որը դրված է տան ամենապատվավոր տեղում, ինքը կա, և խոսքերն ավելորդ են, դրան հետևեց հակառակ պրոցեսը, որ պայթյուն եղավ, հանկարծ դաժան իրականությունը պարզվեց, որ այդ սրբապատկերի հետևում շատ դաժան բաներ կան»:
Դրամատուրգի կարծիքով, որ պաշտպանության նախարարությունը պետք է պատվիրեր, որպեսզի ստեղծվեն գրական երկեր բանակի մասին. «Գիտեմ, որ հեռուստասերիալ կա բանակի մասին, որտեղ առօրյան շատ գեղեցկացված է և վարդագույն, ու երիտասարդն էլ, նայելով այդ սերիալը, ասում է, որ ինքն ուզում է այդ բանակում ծառայել: Գրականության հերոս պետք է դառնա զինվորը, սպան, որը ցավոք սրտի այսօր մեր գրականության գրադարակում չկա»:
Տիկին Խոդիկյանը ցանկացավ բոլոր զինվորներին և սպայական անձնակազմին ամրություն, առողջություն.«Ես գիտեմ, որ իմ տան, իմ ընտանիքի կյանքի ապահովությունը գտնվում է զինվորի, սպայի ձեռքերում, Աստված ամուր պահի իրենց, առողջ լինեն, երկրին տեր և ամենակարևորը բանակը բոլորի համար պետք է լինի այն տունը, որի համար առաջինը պետք է կռվի բարձրաստիճան սպան և նորակոչիկը»:
