Եթե նախագահ Սարկոզին չանցնի երկրորդ փուլ, ինչպես նախօրեին կանխատեսել են փորձագետները, ապա գլխավոր պատճառը կլինի հայրենակիցների` զարմանալիորեն մեծ անձնական հակակրանքը:
2007 թ. սկսած, երբ Սարկոզին նախագահ ընտրվեց, դարձավ համընդհանուր ատելության և հարձակումների օբյեկտ: Եվ ինչպես երևում է` դա կապ չունի նրա վարած քաղաքականության հետ:
Սարկոզիին չեն սիրում ոչ թե նրա համար, թե ինչ է նա անում, այլ նրա համար, թե ինչպիսին է նա:
Հայտնի լրագրող Ժան-Սեբաստյան Ֆերժուն նշում է, որ Սարկոզիի հանդեպ վերաբերմունքը հասարակության մեջ արդյունավետ չէ, որովհետև հասարակությունը գոհ է նրա վարած քաղաքականությունից, բայց, այնուամենայնիվ, մտադիր չէ նրա օգտին քվեարկել:
Ֆերժուն բացատրել է այդ վերաբերմունքը այն հանգամանքով, որ Սարկոզին առաջին քաղաքական գործիչն է, որն առանց ամաչելու հայտարարել է իր պատկանելությունը աջերի ճամբարին:
«Սարկոֆոբիայի» երանգները հաղորդում են բուրժուական սրահները և սրճարանները, որտեղ նախագահի համար բացի «վուլգար», «փողի համար խելագարվող», «կիսառասիստ» և «վտանգավոր» տերմիններից, ուրիշ նկարագիր չեն գտնում:
Բացի դրանից` նախագահի և նրա մոդել կնոջ կենսակերպը հանգիստ չի տալիս Սարկոզիի քննադատներին: Հինգ տարի առաջ իր հաղթանակը նախագահական ընտրությոններում նա նշել է շքեղ ռեստորանում, որը ճակատագրական դարձավ նրա համար, որովհետև մնացած հինգ տարիներին նրան անընդհատ հիշեցնում են այդ մասին` մեղադրելով շքեղ կենսակերպ վարելու համար:
Ըստ փորձագետների` «սարկոֆոբիայի» հիմքերն ընկած են ազգային մշակույթի մեջ, քանի որ հասարակությունը դեռ հիացած է ձախերի շարժումով և գաղափարներով:
Գրող Անդրե Բերկոֆի կարծիքով` մարդիկ չեն սիրում Սարկոզիին ոչ թե շքեզ ռեստորանի համար, այլ նրա համար, որ նա «սխալ» նախագահ է:
«Երբ դ’Գոլը հիմնեց Հինգերորդ հանրապետությունը նրանից հետո բոլոր նախագահները շատ նման էին միապետների»,- ասում է գրողը,- «բայց ահա եկավ Սարկոզին և ասաց` ես չեմ ուզում արքա լինել, ես ուզում եմ քաղաքական գործիչ լինել»:
Ըստ վերը նշված մարդկանց կարծիքի` Սարկոզին արդեն պարտվել է ընտրություններում, և մեղավորը հասարակության մեջ տիրող «սարկոֆոբիան» է:
Սակայն Սորբոնի պրոֆեսոր, սոցիոլոգ Միշել Մաֆեսոլը խորհուրդ է տալիս չարագացնել իրադարձությունները, որովհետև, ըստ նրա, մտավորականության և հասարակ ժողովրդի կարծիքներն այլ են:
Հասարակ մարդկանց Սարկոզին ավելի հասկանալի և ընդունելի է, քան կարծում են շատերը: «Ահա թե ինչու եմ ես համարում, որ Սարկոզիի համար դեռ ամեն ինչ կորած չէ»,- ասում է պրոֆեսորը:
