Թուրքական Anadolu գործակալության փոխանցմամբ՝ Նիդերլանդներ մեկնելուց առաջ Թուրքիայի նախագահ Աբդուլլահ Գյուլը մեկնաբանել է 1997 թվականի փետրվարի 28-ին Թուրքիայում իրականացված հետմոդեռնիստական հեղաշրջման գործով հետաքննությունը.
«Այն ժամանակ ես Refah («Բարօրություն») և Doğru Yol («Ճշմարիտ ուղի») կուսակցությունների կազմած կոալիցիոն կառավարությունում նախարար էի և չէի հանդիսանում Ազգային անվտանգության խորհրդի (ԱԱԽ) անդամ: Դրա համար էլ ԱԱԽ-ի տվյալ ժամանակվա որոշումներում չկա իմ ստորագրությունը:
Հետագայում այդ հարցերը հայտնվեցին նախարարների կաբինետի օրակարգում: Սակայն նախարարների կաբինետում որևէ որոշում չընդունելու պատճառով դարձյալ բացակայում է իմ ստորագրությունը: Բնականաբար, ես տվյալ ժամանակաշրջանի ներկայացուցիչներից եմ:
Տվյալ ժամանակվա իրադարձությունները դեռ չեն վերացել քաղաքացիների հիշողությունից: Այդպիսի իրադարձությունների հետաքննումը բնական է: Հետաքննությունը շարունակվում է: Ճիշտ չի լինի այդ ընթացքում շատ բան խոսելը»:
Հիշեցնենք, որ 1995 թվականին Թուրքիայում տեղի ունեցած խորհրդարանական ընտրություններում հաղթանակ էր տարել ակնհայտ իսլամիստ Նեջմեթթին Էրբաքանի գլխավորած «Ռեֆահ» («Բարօրություն») կուսակցությունը: Դրա արդյունքում Էրբաքանին հաջողվել էր 1996 թվականի հուլիսին գլխավորել կոալիցիոն կառավարությունը, որն անմիջապես աչքի էր ընկել իր իսլամական քայլերով. պաշտոնապես կանանց թույլատրվեց պետական և ուսումնական հաստատություններ հաճախել գլխաշորով, իսլամական ինստիտուտների շրջանավարտների դիպլոմները հավասարեցրեց աշխարհիկ հաստատությունների շրջանավարտների դիպլոմներին, կրճատեց աշխատանքային ժամերը սրբազան ռամադան ամսին և այլն:
Դրանից դժգոհ թուրք զինվորականները, որոնք երկրի աշխարհիկ ռեժիմի հիմնական պաշտպաններն են, 1997 թվականի փետրվարի 28-ին գումարում են Ազգային անվտանգության խորհրդի նիստ, որը տևում է 9 ժամ: Նիստում զինվորականները կառավարությանն առաջ են քաշում 20 պահանջ, որոնց մեջ էին, մասնավորապես, մուսուլմանական նորամուծություններից հրաժարումը, պայքարը իսլամական ֆունդամենտալիզմի դեմ, Էրբաքանի կողմից պետության զուտ աշխարհիկ բնույթի ընդունումը և այլն:
Արդեն հունիսի վերջին Էրբաքանի կոալիցիոն կառավարությունը ստիպված էր հրաժարական տալ, իսկ 1998 թվականի հունվարին Թուրքիայի Սահմանադրական դատարանը որոշում կայացրեց «Ռեֆահ» կուսակցությունը ցրելու մասին: «Ռեֆահի» առաջնորդներից Ռեջեփ Էրդողանը, որն այն ժամանակ զբաղեցնում էր Ստամբուլի քաղաքապետի պաշտոնը, ստիպված էր բանտում 4 ամիս անցկացնել ցույցի ժամանակ իսլամիստական տրամադրություններ արտահայտելու համար. «Մինարեները մեր սվիններն են, գմբեթները` մեր սաղավարտները, մզկիթները մեր զորանոցներն են, իսկ հավատացյալները` մեր զինվորները»:
