Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքում Նիկոլ Փաշինյանի քարոզարշավի դեմ հարուցված խոչընդոտները, նաև Փաշինյանի կողմնակիցների հանդեպ կիրառված բռնությունը հետևեցին նույն համայնքում նախընտրական արշավի ընթացքում Սերժ Սարգսյանի հնչեցրած կոչին` ձայն տալ ՀՀԿ պաշտպանած թեկնածու Սամվել Ալեքսանյանին: Ըստ երևույթին, Սամվել Ալեքսանյանն ու նրա համակիրները դա ընդունեցին որպես աշխույժ գործի անցնելու հրաման, ու իսկապես գործի անցան` դիմելով բռնության:
Սերժ Սարգսյանը, ՀՀԿ-ն ու Սամվել Ալեքսանյանը բնականաբար կասեն, որ տեղի ունեցածի մեջ որևէ կազմակերպվածություն չի եղել, դա եղել է բնակչության ինքնաբուխ բողոքը, որ հղել են «օտար» Փաշինյանի դեմ, որը փորձել է իր քաղաքացիական «սահմանադրությամբ» մտնել ուրիշի «մենաստան»: Ֆորմալ առումով, նրանք կլինեն իրավացի: Իսկապես, տեղի ունեցածը որևէ պաշտոնական թելով կապված չէ Ալեքսանյանի կամ ՀՀԿ-ի հետ, իսկ Սերժ Սարգսյանն էլ ասել է՝ «ձայն տվեք Ալեքսանյանին», ոչ թե՝ «անցեք Փաշինյանի դեմ բռնության»:
Բայց ո՞վ կհավատա այդ ֆորմալությանը: Ո՞վ է Հայաստանում այդքան միամիտ: Երևի միայն ոստիկանությունը, որն ամենայն հավանականությամբ կհայտարարի, որ տեղի ունեցածը քաղաքական ենթատեքստ չունի, պարզապես բնակիչներին դուր չի եկել Նիկոլ Փաշինյանի կոստյումը կամ առոգանությունը: Հայաստանի իշխանության համար ոչինչ չարժե նայել հանրության աչքերի մեջ ու ստել: Ստել, որ, ասենք, Սամվել Ալեքսանյանը ոչ թե գործարար է, մոնոպոլիստ, այլ քաղաքական գործիչ: Ստել, որ նույն կերպ քաղաքական գործիչ է Ռուբեն Հայրապետյանը, ոչ թե գործարար: Եվ այդպես շարունակ:
Մի սուտ ավելի, մի սուտ պակաս՝ իշխանության համար ի՛նչ տարբերություն: Ինչ տարբերություն, թե քանի ստի հավատալու կոչ ես անում քաղաքացիներին՝ կոչ ես անում հավատալ հազար ու մի՞, թե՞ հազար ու երկու ստի: Առավել ևս, որ իշխանությունն ինքը ամենից լավ գիտի, որ քաղաքացին այդ ստերից որևէ մեկին չի էլ հավատում: Այդ դեպքում ինչու ստել ինքնանպատակ, եթե գիտես, որ այդ ստին չի հավատում ոչ ոք:
Իրականում իշխանությունը դրանով ոչ թե քաղաքացուն, այլ ինքն իրեն է փորձում ինչ-որ բան խաբել այն պարզ պատճառով, որ արդեն ինքն իր համար չունի գոյության փաստարկներ: Իշխանությունն ինքն իր համար չի կարողանում փաստարկել իր գոյության իրավունքը, ու մնացել է վերջին հանգրվանը՝ հրապարակային սուտը: Իշխանությունն ինքն էլ այլևս չի հավատում մինչ այժմ եղած իր ներքին օգտագործման փաստարկներին, սեփական իրավացիության, գերազանցության, արժանիության, վաստակավորության և այլ համոզումներին, որով տարիներ շարունակ սնել ու կերակրել է ինքզինքը և վերարտադրվել: Իշխանությունը այլևս չի հավատում ուժի իրավունքին:
Իշխանություն ինքն է սկսել իրեն չհավատալ, ու որքան ինքը չի հավատում իրեն, այդքան ավելի է ուժգնանում սուտը՝ ինքնախաբեության մոլուցքով: Ինքնախաբեությունը փակուղի է, որում հայտնվել է իշխանությունը: Իսկ փակուղում արդեն հավատն էլ դառնում է ինքնախաբեություն:
