«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է «Ժողովրդի իշխանություն» հասարակական-քաղաքական նախաձեռնության անդամ Զոյա Թադևոսյանը:
-Տիկին Թադևոսյան, «Ժողովրդի իշխանություն» հ/ք նախաձեռնությունը գրեթե մեկ տարի է, ինչ անդամակցում է Հայ ազգային կոնգրեսին: Այս ընթացքում որքանո՞վ է հաջողվել Ձեր համագործակցությունը ՀԱԿ-ի հետ, եթե նկատի ունենանք, որ նախկինում Դուք մեկ այլ` «Ժառանգություն» կուսակցությանն էիք անդամակցում:
-«Ժողովրդի իշխանությունը» ՀԱԿ-ին միացել է 2010 թ. մարտ ամսից: Այս ընթացքում բազմաթիվ գնահատականներ են տրվել, որ ՀԱԿ-ը նախկինի պես չի պայքարում, ակտիվ չէ, ինչպես 2008 թ. մարտիմեկյան դեպքերից հետո էր, արտահերթ ընտրությունները մնում են որպես ցանկություն և ոչ ավելին: Ես համամիտ չեմ այդ գնահատականներին: Ես այն կարծիքին եմ, որ ՀԱԿ-ին հաջողվել է կատարել մի շատ էական դեր` միավորել տարբեր գաղափարներ ունեցող կուսակցությունների, անհատների, որոնց համար կարևորը սահմանադրական կարգի վերականգնումն է և ՀՀ յուրաքանչյուր քաղաքացու պաշտպանվածությունը: ՀԱԿ-ում կա կոնսենսուս: Մենք կարողանում ենք ցանկացած հարցի մասին բարձրաձայնել, մամուլում հայտարարություններ տարածել` որպես առանձին կազմակերպություն: «Ժողովրդի իշխանությունը» պահպանում է իր ինքնուրույնությունը այդ կառույցի շրջանակներում: Ինչ վերաբերում է ՀԱԿ-ի գործունեությանը, ապա արևմտյան կառույցների ներկայացուցիչները, այցելելով Հայաստան, հանդիպում են ՀԱԿ-ի առաջնորդի կամ ներկայացուցիչների հետ, լսում նրանց փաստարկները: Իսկ դա նշանակում է, որ ՀԱԿ-ը քաղաքական կյանքում ունի իր դերակատարումը:
-Եթե հետադարձ հայացք նետենք, ապա 2008 թ. կար հասարակական մեծ ակտիվություն, Հյուսիսային պողոտան գիշեր ու զօր «եռում» էր, Հայաստանի տարբեր քաղաքներում, ինչպես նաև` ազատազրկման վայրերում, հացադուլներ էին հայտարարվում: Այսօր նույնիսկ քաղբանտարկյալների համար կազմակերպվող ակցիաներն աչքի չեն ընկնում մարդաշատությամբ: Չե՞ք կարծում, որ նկատելի է որոշակի հիասթափություն:
-Հիասթափություն, անշուշտ, կա: Հիասթափված են հատկապես այն մարդիկ, որոնք ակնկալում էին շուտափույթ իշխանափոխություն, շուտափույթ բարեփոխումներ: Քաղաքական, քաղաքացիական պայքարի ժամանակ հնարավոր չէ միանգամից մարդու գիտակցության մեջ ներարկել, որ նա քաղաքացի է, որ նա պետք է հետևողականորեն տեր կանգնի իր իրավունքներին, երբ դրանք ոտնահարվում են, ընդվզի յուրաքանչյուր անարդարության դեմ: Եվ եթե այդ ամենի համար չի իրականացվում հետևողական աշխատանք, ապա բողոքը մնում է սոսկ բողոք: Ես կարծում եմ, որ նույնիսկ Հայ ազգային կոնգրեսից հիասթափվածներն էլ շարունակում են մնալ որպես ընդդիմություն և հույսեր չեն կապում այս իշխանությունների հետ: Ինձ մտահոգում է, որ արտագաղթն է աճել և արտագաղթում են նրանք, որոնք դառնալով ընդդիմություն, ենթարկվել են հալածանքների և Հայաստանում ապրելու հեռանկար չեն տեսնում: Քաղաքական պայքարի տևականությունը գնալով ավելի ու ավելի շատ մարդկանց մեջ է ներարկում այն գիտակցությունը, որ մեր երկրին անհրաժեշտ են արմատական փոփոխություններ: Ես գիտեմ մարդկանց, որոնք ունենալով պաշտոններ, դժգոհ են իշխանություններից, այն կամայականություններից, օրենքների ոտնահարումներից, որոնց զոհը կարող է դառնալ ՀՀ յուրաքանչյուր քաղաքացի:
-Իտալացի փիլիսոփա, մամուլի տեսաբան ու ակտիվիստ Ֆրանկո Բերարդին` Բիֆոն, որն ուսումնասիրել է Սիլվիո Բեռլուսկոնիի ռեժիմն ու մամուլի նկատմամբ վերահսկողության միջոցով իշխանությունը պահելու նրա ֆենոմենն, մի առիթով ասել է, որ քաղաքական ակցիաների բոլոր հին ձևերը, ասենք` ցույցերը փողոցում, կարևոր են, բայց այլևս բավարար չեն, քանի որ դրանք կանխատեսելի են իշխանությունների համար: Ըստ Ֆրանկո Բերարդիի` պետք է գտնել նոր ձևեր, առաջին հերթին` հաղորդակցության ուղիների, գործիքների բազմացումն ու տարածումը` մեդիա-ակտիվիզմը: Ըստ Ձեզ` ինչու՞ ընդդիմությունն այսօր շեշտը չի դնում հատկապես ինքնավար կառույցների` ԶԼՄ-ների, քաղաքացիական նախաձեռնությունների ստեղծման և տարածման վրա (եթե նկատի ունենանք, որ Հայաստանի իշխանությունները ընդօրինակում են Բեռլուսկոնիին):
-Խնդիրն այն է, որ ցանկացած նախաձեռնություն պահանջում է ֆինանսական միջոցներ: Ունի՞ այսօր ընդդիմությունն այդ հնարավորությունը: Հայաստանում գործազրկությունն այնքան մեծ տոկոս է կազմում, որ, եթե այդպիսի պայմաններում հայտնվեր Ձեր նշած Իտալիան, ապա վաղուց կործանված կլիներ: Եթե Հայաստանում լիներ գոնե մեկ ազատ հեռուստաընկերություն, որը եթեր կտրամադրեր ընդդիմությանը, ապա հաշված օրերի ընթացքում մենք այս իշխանություններից ազատված կլինեինք: Պատահական չէ, որ իշխանությունները վախենում են ազատ խոսքից: Ինչու՞ եթեր չեն տրամադրում «Ա1+»-ին, ինչո՞ւ եթերազրկեցին «Գալան», նույնիսկ «ԱԼՄ»-ն: Նրանք նույնիսկ անհասցե քննադատությունից են վախենում: Սա՛ է կլանային բռնատիրության էությունը:
-Բայց իշխանություններն ունեն ժողովրդավարության պատրանք ստեղծելու փորձ և զինանոց` հանձինս կեղծ ընդդիմադիր գործիչներին ասպարեզ նետելու և նրանց միջոցով հասարակության ուշադրությունը շեղելու ավանդական մեթոդների:
-Փորձեր արվել են և կարվեն` ինչ-որ մեկին կրկին, որպես «ընդդիմադիրի» դաշտ մտցնելու և ժողովրդին հերթական անգամ խաբելու: Սկզբում, իհարկե, ժողովուրդը ոգևորվում է, հավատում, սակայն հետո անմիջապես հետ է քաշվում: Մենք էլ, որպես ընդդիմություն, մեր գործը պետք է անենք և ժողովրդին իրազեկենք, որպեսզի այսուհետ էլ նա չխաբվի:
-Այսինքն` իշխանությանը չի՞ հաջողվի հաջորդ ընտրություններում հեշտությամբ վերարտադրվել:
-Իշխանությունը պարտավոր է հասկանալ, որ այն մեթոդները, որոնք կիրառել է և տարիներ շարունակ վերարտադրվել, իրավունք չունի կրկին կիրառելու: Եթե իշխանությունները փորձեն վերարտադրվել այն մեթոդներով, ինչպես վարվեցին 2008 թ. փետրվարի 19-ին, ապա այդ ամենը, կարծում եմ, կավարտվի քաղաքացիական պատերազմով: Ի դեպ, նշեմ, որ պետք չէ կեղծիքներով անցկացվող ընտրությունների մեղքը գցել «Ընտրական օրենսգրքի» վրա: Գործող օրենսգրքով էլ ցանկության դեպքում կարելի է անցկացնել արդար ընտրություններ:
