1950թ. այս օրը Երևանում ծնվեց պետական, քաղաքական գործիչ, Հանրապետական կուսակցության հիմնադիր Աշոտ Նավասարդյանը:
18 տարեկանից ընդգրկվել է ազգային-ազատագրական պայքարի մեջ, 1968-ից անդամագրվել ընդհատակում գործող Ազգային միացյալ կուսակցությանը (ԱՄԿ), 1973-ից եղել է ԱՄԿ խորհրդի անդամ։
Լինելով Գարեգին Նժդեհի դավանած Ցեղակրոնության երդվյալ գաղափարակիրը, իր ժողովրդի ապագան կապելով անկախ, ժողովրդավարական պետության կառուցման ու զորացման հետ` նա իր ողջ գիտակցական կյանքը նվիրել է հանուն ազատ, անկախ ու միացյալ Հայաստանի մղվող պայքարին։
Այդ գործունեության համար 1969թ. սկսած խորհրդային իշխանությունների կողմից երեք անգամ դատապարտվել է ազատազրկման՝ շուրջ 12 տարի անցկացնելով բանտերում և ճամբարներում։ 1987-ին, վերադառնալով ազատազրկման վայրից, շարունակել է քաղաքական պայքարը և 1988-ի ազատամարտի առաջին իսկ օրերից հայտնվել իրադարձությունների կիզակետում։
1989թ. հիմնադրել և ղեկավարել է «Անկախության բանակ» ռազմաքաղաքական կազմակերպությունը, որը մասնակցել է Հայաստանի սահմանների պաշտպանության և Արցախի ազատագրության համար մղված մարտերին` Երասխավանից մինչև Մարտակերտ, Քելբաջար, Լաչին, Շուշի:
Պարգևատրվել է 1-ին աստիճանի Մարտական խաչով։ 1990-ին ընտրվելով ՀՀ Գերագույն խորհրդի պատգամավոր` Աշոտ Նավասարդյանը գործուն մասնակցություն է ունեցել ԳԽ օրենսդրական աշխատանքներին։ Եղել է ԳԽ Անկախ պետականության հաստատման և ազգային քաղաքականության հարցերի հանձնաժողովի, ԳԽ Սահմանադրական հանձնաժողովի անդամ։
1995-ից ԱԺ պատգամավոր էր, Պաշտպանության, ազգային անվտանգության և ներքին գործերի հանձնաժողովի փոխնախագահ։ 1996թ. Գերմանիայում մասնակցել է ռազմավարական հետազոտությունների մարշալի կենտրոնի դասընթացներին և ստացել ռազմավարի որակավորում։
Քաղաքական գործիչը հանկարծամահ է եղել 1997 թ. նոյեմբերի 3-ին Երևանում:
