Եվ այսպես, «Ժառանգություն» կուսակցության առաջնորդ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը հանում է իր թեկնածությունը թիվ 7 ընտրատարածքից, որտեղ Սամվել Ալեքսանյանի դեմ առաջադրվել էր նաև Նիկոլ Փաշինյանը: Ինչպես գիտենք, այդ ընտրատարածքում ընդդիմադիր երկու հայտնի թեկնածուների առաջադրումը դարձավ, այսպես ասած, ներընդդիմադիր լուրջ բախման պատճառ: Րաֆֆի Հովհաննիսյանին նույնիսկ մեղադրում էին իշխանական պատվեր կատարելու մեջ: Այսօր, փաստորեն, այդ թնջուկը հանգուցալուծվում է: Հովհաննիսյանը հայտարարել է, որ պատրաստ է հանել իր թեկնածությունը՝ միևնույն ժամանակ անհրաժեշտ համարելով, որ համատեղ քննարկումների ընթացքում ընդդիմադիր ուժերը բոլոր ընտրատարածքներում հասնեն նրան, որ լինի ընդդիմադիր մեկական թեկնածու, և միմյանց չխանգարեն ընդդիմադիր տարբեր ուժեր ներկայացնող գործիչները։
Ինչպես հայտնի է, Երևանում էլի կան այդպիսի ընտրատարածքներ, որտեղ ընդդիմադիր թեկնածուներ են առաջադրվել Կոնգրեսից էլ, «Ժառանգություն»-ից էլ: Ընդ որում, խնդիրն այստեղ այն է, որ այդ տարածքներում երկուստեք հայտնի թեկնածուներ են և միմյանց ակնհայտորեն խանգարելու են: Ներկայումս հարց է ծագում. եթե Րաֆֆի Հովհաննիսյանը հանում է իր թեկնածությունը, արդյոք դա նշանակո՞ւմ է, որ ընդդիմադիր համատեղ խորհրդատվությունների պայմանավորվածությունը ձեռք է բերվել, և ընդդիմադիր ուժերը համատեղ են փորձելու պայքարել մեծամասնական ընտրատարածքներում, թե՞ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը միակողմանի քայլ է կատարում՝ այդպիսով փորձելով խթանել ընդդիմության, այսպես ասած, պատասխան քայլերը և ստեղծելով համատեղ գործողությունների հարթակ: Հնարավոր է նաև, որ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի քայլը պայմանավորված է զուտ «ժառանգության» և իր վարկանիշի հանդեպ եղած վտանգներով:
Բանն այն է, որ վերջին օրերին «Ժառանգություն»-ը թե իր առաջնորդի մեծամասնական քայլի հետևանքով, թե նաև համամասնական ընտրացուցակի կազմի շուրջ ծավալված աղմուկի հետևանքով հայտնվել էր բավական նկատելի քննադատության և կասկածի ալիքի տակ, և որքան էլ կուսակցությունն ու կողմնակիցները փորձեին հերքել մեղադրանքները, կասկածները, միևնույն է՝ կարծես թե ակնհայտ էր դառնում, որ կա կոնկրետ գործողությամբ հակառակ էֆեկտ ձևավորելու անհրաժեշտություն: Չի բացառվում, որ թիվ 7-ի հետ կապված ներկայիս որոշումը, որ կայացրել է Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, հենց այդ քայլերից մեկն է:
Դժվար է ասել, թե այն ինչ էֆեկտ կարող է ունենալ «Ժառանգության» շուրջ վերջին օրերի աղմուկը մարելու կամ նվազեցնելու տեսանկյունից, սակայն ակնհայտ է մի բան՝ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի քայլը դրական է ընդդիմադիր ընդհանուր մարտավարության տեսանկյունից, թեև փաստացի այդպիսի մարտավարություն չկա, և այն դեռ նոր միայն պետք է ձևավորվի: Հենց այստեղ էլ հարցն է՝ արդյոք ընդդիմության դաշտում կլինե՞ն համարժեք քայլեր նաև հակառակ ճամբարից, և «Ժառանգություն»-ն ու Կոնգրեսը կփորձե՞ն գտնել այս ընտրությանը շատ ավելի ռացիոնալ և արդյունավետ ընդդիմադիր մարտավարության տարբերակներ, թե՞ ամեն ինչ կավարտվի նրանով, որ Կոնգրեսը Րաֆֆիի թեկնածությունը հանելը ընդամենը կներկայացնի որպես իր հաղթանակ:
