Հասարակական ներգրավվածությունը արցախյան հարցին նվազում է, հասարակությունը մի տեսակ օտարված է խնդրից, մինչդեռ տարիներ առաջ համախմբվածությունն աննախադեպ էր: Այսօր կայացած մամուլի ասուլիսի ժամանակ այս մասին ասաց Աշոտ Բլեյանը:
«Խաղաղության հաստատումը շատ կարևոր հարց է և պահանջում է հասարակության համախմբվածության նոր որակ: Մենք անձնային մակարդակով Արցախը ճանաչելու խնդիր ունենք: Այն ժամանակ Արցախի պաշտպանությունը համարվում էր ազգային, ինչպես նաև անհատի գործ, հիմա` ոչ այնքան: Արցախի ինքնորոշումը փաստ է, և այս փաստը պետք է թույլ տա, որ արցախցին հանդես գա ինքնուրույն: Ինքնորոշված Արցախն ապրում է, և այդ իրողությունը պետք է հասկանալի դարձնել Ադրբեջանին»,- ասաց նա:
Ասուլիսի մյուս բանախոս՝ քաղաքագետ Աշոտ Մանասյանն իր հերթին նկատեց, որ ադրբեջանական հասարակությունն այլ կերպ է ներգրավված եղել արցախյան խնդրում, հայաստանյան հասարակությունը` բոլորովին այլ:
«Երբ հաստատվեց խաղաղությունը, ի հայտ եկավ մի բան` պատերազմի դաշտում առյուծ ենք, խաղաղության հաստատումից հետո` հանգստություն պահպանող կողմ: Մեզ թվում էր, որ հրանոթների լռելուց հետո պատերազմն ավարտվել է, մեր հույսն այն էր, որ ճշմարտությունը մեր կողմն է և պետք է աշխատի հօգուտ մեզ: Բայց ճշմարտությունը պարտվում է, երբ չի պաշտպանվում:
Խոսքը տեղեկատվական պատերազմում Հայաստանի պասիվության մասին է: Սա պատերազմի ձև է, և Հայաստանը պետք է հաղթի այդ պատերազմում: Մինչդեռ Բաքվում և Ելիզավետպոլում 18-20-րդ դարերում հայերի կոտորածների մասին բարձրաձայնվում է միայն 2003 թվականին: Իսկ ադրբեջանական կեղծիքն ամենուրեք է՝ նրանք ամենուրեք զանգվածային գրոհ են սկսել: Ինչքան ադրբեջանցիներն այս դաշտում հաջողություններ գրանցեն, այնքան դժվար է լինելու ԼՂՀ միջազգային ճանաչումը»,- նկատեց քաղաքագետը:
