Բանակը մարդկային հարաբերությունների իրական էքստրեմալ արտահայտչատեղն է, որտեղ ոչինչ խմբագրած չէ, որտեղ կրքերը, ներվը, ճշմարտությունը գոյություն ունի Ժան-Պոլ Սարտրի էքզիստենցիալ փիլիսոփայությունում: Այդ էքզիսցենտրիան է իրական փաստը` մարդը մարդու հետ: Այս մասին, լրագրողների հետ հանդիպմանն անդրադառնալով բանակի իրական վիճակին, ասաց Երևանի կինոյի և թատրոնի պետական ինստիտուտի ռեկտոր Արմեն Մազմանյանը:
Նրա խոսքով, այս հասարակության, ինստիտուտի, մեր դաստիարակած երեխաները «փողոցի քուչայական ճշտերը առած ուսերին գնում են բանակ»:
«Այն սպան գիշերը ո՞նց իմանա, որ գիշերը գողականով, ճշտով մեկի գլուխը ջարդում են, Աստված ոչ անի: Ամեն մի մահացած զինվորը իմ երեխան է, խնդիրը դա չէ: Ամեն մահացած զինվորի մոր հետ ցավում եմ ու ուզում` ճշմարտությունը վերականգնվի»,- ընդգծեց նա` հավելելով, որ պետք է մի բան հասկանալ, որ ընդամենը 20 տարում է «բանակային կուլտուրա» ձևավորվել, բացի այդ` բանակում կատարվող դեպքերը ցցուն են այն պատճառով, որ մենք քիչ ենք ու մի դեպքը միանգամից տեսնում ենք: Նա օրինակ բերեց հարևան Ռուսատանի բանակը, որը 10 դարի պատմություն ունի, սակայն այնտեղ սարսափելի դեպքեր են կատարվում:
