Հայաստանի հանրային շրջանակներում, նաև քաղաքական ուժերի զգալի մեծամասնության մոտ կա համոզմունք, որ առաջիկա խորհրդարանական ընտրությանն իշխանությունը ձայները ամեն գնով կեղծելու ճանապարհով հասնելու է հաղթանակի: Ընդ որում, հաղթանակ անվան տակ հասկացվում է բացարձակ մեծամասնություն կազմելը՝ այսինքն կամ ներկայիս խորհրդարանական պատկերը կրկնելը՝ երբ ՀՀԿ-ն ունի 66 ձայն, կամ էլ դրանից ավելիին հասնելը:
Ահա այս ֆոնին, ԱԺ փոխնախագահ, ՀՀԿ-ական Էդուարդ Շարմազանովի հայտարարությունը, թե ՀՀԿ համար կարևորը ամեն գնով հաղթելը չէ, այլ ընտրության արդարությունն ապահովելը, թվում է ծիծաղելի: Սակայն, իրականում այս հայտարարությունը միգուցե ամենևին էլ պատահական չէ: ՀՀԿ-ական դեմքերը թերևս պատահական նման հայտարարություններ չեն անում, կամ, որ ավելի ճիշտ է նրանք ընդհանրապես որևէ արտահայտություն չեն անում առանց նախագահի նստավայրից ստացված դիրեկտիվների և հավանության: Այսինքն, Շարմազանովը, ինչպես նաև մյուս ՀՀԿ-ականները, պարզապես նախագահի նստավայրի մեսիջն են հրապարակայնացնում:
Իսկ կարո՞ղ է արդյոք այդ մեսիջը լուրջ լինել, այսինքն կարո՞ղ է արդյոք ՀՀԿ-ն իսկապես հրաժարվել հաղթանակից, որի դեպքում իհարկե նա կարող է իրեն թույլ տալ գնալ առնվազն համեմատական արդար ընտրության: Թերևս կարող է, բայց այդ դեպքում երևի թե պարտադիր է մի պայման՝ Սերժ Սարգսյանը պետք է հնարավորինս բազմերանգ խորհրդարան ապահովի, ինչը նշանակում է, որ նախընտրական պայքարն էլ պետք է լինի հնարավորինս բազմերանգ և ՀՀԿ-ն պետք է ամեն գնով խուսափի հիմնական մրցակցի գաղափարից՝ լինի այն իշխանության, թե ընդդիմության մեջ:
Այսինքն, ՀՀԿ-ն պետք է լղոզի թե ԲՀԿ-ի, թե Հայ ազգային կոնգրեսի շրջանակները և փորձի լայնացնել ճակատը, մեծացնել սպեկտրը, բարդացնել նախընտրական խաղը, դրանով իր համար «պարտվելու» հնարավորություն ապահովելու համար: Կարո՞ղ է արդյոք Սերժ Սարգսյանն անել դա: Դժվար է ասել, բայց որ իր խոստացած արդար ընտրությունը գոնե համեմատական կարգով ապահովելու և միաժամանակ իր իշխանությունն էլ լուրջ վտանգի չենթարկելու համար նա դրանից բացի այլ ելք չունի, թերևս կասկածից վեր է: Պարզ խաղի պարագայում Սերժ Սարգսյանը հազիվ թե իրեն կարողանա տալ «պարտվելու» հնարավորություն, և պարզ խաղի դեպքում նրա միակ ելքը կմնա ընտրությունը կոպտորեն կեղծելը: Պարզ ընտրության համար, նա չունի բարդ խաղ ձևավորելու այլընտրանք, որն ունենա հնարավորինս շատ մասնակիցներ, այնքան շատ, որ հաղթողներն ու պարտվողները խառնվեն այդ շատի մեջ: Միայն դա կարող է լինել Սերժ Սարգսյանի հաղթանակը «արդար» ընտրության ճանապարհով:
