Հանդիպելով իշխանամերձ լրագրողների հետ՝ ՌԴ վարչապետ Պուտինն ասել է, թե նախագահի պաշտոնին վերադառնալուց հետո, գործ չեն ունենա Պուտին-2-ի հետ, որովհետև ամեն մարդ զարգանում է, աճում և պետք է համապատասխանի այսօրվա և վաղվա պահանջներին: Այլ կերպ ասած՝ Պուտինը հայտարարում է այն մասին, որ ինքը չի լինելու նախկինը:
Թե ինչպիսին կլինի նոր Պուտինը, դժվար է ասել: Դա հնարավոր է անել միայն կանխատեսումների և ենթադրությունների շրջանակում: Բայց որ Պուտինը ստիպված կլինի փոխվել և հարմարվել ժամանակին, դա արդեն իսկ այսօրվանից է երևում: Պարզ օրինակը այն դինամիկան է, որին ենթարկվել է Պուտինը Պետդումայի ընտրություններից հետո տեղի ունեցած հանրահավաքների հանդեպ վերաբերմունքի առումով: Դեկտեմբերի 10-ին տեղի ունեցած մեծ հանրահավաքից հետո Պուտինը հեգնեց պահպանակների թեմայով: Սակայն դեկտեմբերի 24-ին տեղի ունեցած առավել մասշտաբային հանրահավաքից հետո նա ստիպված էր ավելի զուսպ լինել և ընդամենը հայտարարել, որ գործ ունեն բրոունյան շարժման հետ, որը ունի լիդերության, ընդհանուր ծրագրի և նպատակների խնդիր: Այսինքն՝ պահպանակներից անցումը դեպի որոշակի քաղաքական տերմինաբանություն, վկայում է, որ ժամանակն, այնուամենայնիվ, Պուտինին ստիպեց հաշտվել իրողությունների հետ և հաշվի առնել դրանք՝ չգրգռելով հասարակությանը: Բացի դրանից, կան արտաքին ու ներքին տնտեսաքաղաքական այլ իրողություններ էլ, որոնք անկասկած ստիպելու են Պուտինին փոխվել:
Բանն այն է, որ պետության որևէ նախագահ և որևէ ռեժիմ, եթե իհարկե վերջնականապես անմեղսունակ չէ, իր գոյության և վարքի համար պետք է ունենա համապատասխան ռեսուրսներ: Հետևաբար, ռեսուրսների փոփոխության հետ մեկտեղ, պետք է փոխվի այդ մարդը կամ ռեժիմը, եթե չի գնում արկածախնդրության և իքնասպանության: Իսկ աշխարհում ներկայումս կա ռեսուրսների մեծ պրոբլեմ, հատկապես այն երկրներում, որոնք ունեն տնտեսական արդիականացման խնդիր և հանդիսանում են ընդամենը հումքային երկրներ: Պատահական չէ, որ համաշխարհային ճգնաժամի առաջին ալիքը բավական էր, որպեսզի Ռուսաստանում գրեթե վեջնականապես սպառվեն նավթի բարձր գնի շնորհիվ տարիների ընթացքում կուտակված միլիարդները: Տնտեսաքաղաքական այդ գործոնների ճնշումը ներկայումս մեծ է բոլոր, այդ թվում և՝ ժողովրդավարական էլիտաների վրա: Ոչ ժողովրդավարական էլիտաների համար այդ ճնշումն առավել քան զգալի է լինելու, որովհետև նրանց հետևում չկա հանրային վստահություն, չի եղել, հետևաբար սանդղակը ոչ միայն մոտենալու է զրոյի, այլ զրոյից անցնելու է մինուսի:
Պուտինը, որքան էլ նրա մոտ գերակշռեն ամբողջատիրական հակումները և պատկերացումները, որ ձևավորվել են խորհրդային ՊԱԿ-ի դպրոցից, այնուհանդերձ լինելով նաև այդ դպրոցի ներկայացուցիչ, լավ պատկերացնում է մարտահրավերների և սպառնալիքների էությունը, նաև գիտակցում դրանց դիմագրավելու իրական հնարավորությունները կամ դրանց բացակայությունը: Այսինքն՝ Պուտինին հնարավոր է շատ բանում մեղադրել, բայց ոչ անմեղսունակության հարցում: Հետևաբար, փոփոխվելու անխուսափելիության մասին նրա խոսքում կարելի է իսկապես անկեղծություն նշմարել: Մնացյալը, թերևս, կախված է ժամանակից, աշխարհաքաղաքական և տնտեսական միտումներից, Ռուսաստանի հասարակությունում տեղի ունեցող պրոցեսներից, ինչու չէ՝ նաև իշխանության մեջ մեդվեդևյան գործոնի հավակնություններից: Այդ համատեքստում կարելի է մի դիտարկում անել Հայաստանի հնարավոր առնչության մասով: Թերևս միամտություն կամ մոլորություն է, եթե Ռուսաստանում Պուտինի նախագահական վերադարձի հնարավոր ազդեցությունը Հայաստանում առկա իրողությունների վրա գնահատվի ելակետ ունենալով, այսպես ասած, նախկին Պուտինին, որքան էլ որ անորոշ է, թե ինչպիսին է լինելու նոր Պուտինը:
