Սասուն Միքայելյանի առաջադրման մասին որոշումից հետո Հրազդանի քաղաքապետի ընտրությունը ստանում է բավական հետաքրքրական երանգ: Փաստորեն, ըստ էության, խորհրդարանական ընտրությունից առաջ ստեղծվում է մի հարթակ, որտեղ կարող է տեղի ունենալ Կոնգրես-իշխանություն բացահայտ մրցակցություն: Խոսքը, իհարկե, ընտրական հարթակի մասին է:
2008 թվականի նախագահական ընտրությունից հետո այդպիսի երեք, այսպես ասած, հարթակ է եղել՝ Երևանի Կենտրոն համայնքում ընտրությունը, որտեղ առաջադրվել էր դեռևս այն ժամանակ Հայ ազգային կոնգրեսի անդամ Արարատ Զուրաբյանը, ում դեռ Կոնգրեսը «դավաճան» չէր հռչակել և սատարում էր, Երևանի քաղաքապետի ընտրությունը, որտեղ Կոնգրեսի ցուցակը գլխավորում էր Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, և Երևանում թիվ 10 ընտրատարածքի պատգամավորի մեծամասնական ընտրակարգով ընտրությունը, որտեղ առաջադրվել էր Նիկոլ Փաշինյանը: Բոլոր այդ ընտրություններում իշխանությունը դե յուրե հաղթեց Կոնգրեսին, թեև Նիկոլ Փաշինյանի պարագայում առանձնահատուկ ձևով իշխանությունը խուսափեց նրա հետ ուղղակի առճակատումից և նրա առաջ մրցակից չդրեց կամ դրեց, բայց ոչ` դե յուրե իշխանությունից, այլ իշխանամերձ «Ազգային միաբանություն»-ից:
Հրազդանի քաղաքապետի ընտրությունը փաստորեն չորրորդ հարթակն է, որտեղ 2008 թվականից հետո կմրցակցեն Կոնգրեսն ու իշխանությունը: Բայց երրորդի և չորրորդի միջև կա բավական տևական ընդմիջում՝ մոտ երկու տարի, և այդ ընթացքում իսկապես շատ բան է փոխվել թե Հայաստանում` ընդհանրապես, թե իշխանության մեջ` մասնավորապես: Ներկայում իշխանությունն էլ, Հայաստանն էլ գտնվում են բոլորովին այլ հոգեբանական, տնտեսական և քաղաքական իրավիճակներում: Դրանք, անշուշտ, թողնելու են իրենց ազդեցությունը ընտրությունների վրա:
Բոլոր դեպքերում գրեթե միանշանակ է, որ Հրազդանի քաղաքապետի ընտրությունն ունի խորհրդարանական ընտրության փոքրիկ մոդել, մանրակերտ դառնալու հնարավորություն: Այսինքն` Հրազդանի ընտրությունը կարգավիճակով լինելով տեղական` բնույթով կարող է իսկապես լուրջ քաղաքական միջոցառման վերածվել: Եվ թերևս վատ չի լինի, որ հենց այդպես էլ լինի, և դրանում երևի թե պետք է շահագրգռված լինեն բոլոր քաղաքական ուժերը, համենայնդեպս` այն բոլոր ուժերը, որոնք շահագրգռված են նաև 2012 թվականի խորհրդարանական ընտրությունների որակի հարցում: Նրանք կարող են Հրազդանի քաղաքապետի ընտրությունը վերածել շահեկան նախավարժանքի` դրանով իսկ նպաստելով խորհրդարանական ընտրություններից առաջ մթնոլորտի քաղաքականացմանը, փորձելով փոքր քայլ անել ընտրական գործընթացները մանր առևտրից զերծ պահելու հարցում, եթե, իհարկե, նրանց համար քաղաքականությունը նախընտրելի է առևտրից:
