Facebook-ի օգտատեր Ապրես Զոհրաբյանն իր էջում գրում է.
Ժողովուրդ, ուրեմն 88-ի երկրաշարժից հետո Հայաստանը մեկ երրորդով աղետի գոտի էր, 91-ից տնտեսությունը, որը սովետի տնտեսության մասն էր սովետի հետ քանդվեց: Նորանկախ պետությունը չուներ պետական կառավարման փորձով քաղաքական էլիտա: Սկսվեց պատերազմ: Երկիրը հայտնվեց շրջափակման և էներգետիկ ճգնաժամի մեջ, չուներ բանակ, զենքն էլ շատ չէր:
Ադրբեջանին բաժին էր հասել մեզնից մի տաս անգամ շատ զենք ու զինամթերք, բնակչությամբ առնվազը երկու անգամ շատ էր, կոմունիկացիոն և էներգետիկ խնդիրներ չուներ ու այսքանով հանդերձ մենք հաղթեցինք պատերազմը կամ ճակատամարտը:
Ու սա հրաշք էր քանի, որ տեղի ունեցածը նախօրոք չէր հիմնավորվում ոչ տնտեսագիտությամբ, ոչ ռազմագիտությամբ, ոչ էլ հասարակագիտությամբ: Ունենալով այսպիսի իրական «սքսես ստորի» (success story) մենք այն չկարողացանք պատշաճ ներկայացնել և հանրային գիտակցության մի ստվար շերտի մոտ այդ տարիները ասոցացվում է միայն մթի, ցրտի և թալանի հետ:
Ամենևին էլ չժխտելով նաև նման երևույթների առկայությունը այդ տարիներին ուզում եմ ասել, որ «սքսեսը» իր բնավորության համաձայն այլևս չի այցելում նրանց ովքեր իրան տեսնում են, բայց չտեսնելու են տալիս:
Եվ երանի այն ազգերին և անձանց, ովքեր տեսնում և ընդունում են «սքսեսին»:
