Երգիչ, երգահան Ռուբեն Հախվերդյանը Ej էլեկտրոնային ամսագրի իր էջում գրում է.
«Էն ժամանակ կային պաշտոնական հայրենասերներ, չեմ ուզում իրենց պոեզիայի մասին բան ասել, բայց մի քիչ չափից շատ էին գովում, էլի: Օրինակ` Սիլվա Կապուտիկյանը, Սևակը: Չեմ ուզում վատ բան ասել, շատ հարգում եմ, բայց նրանք ընդունված էին կառավարության կողմից, թույլատրված էին տպագրության: Բայց նրանք լավ պոեզիա էլ ունեին, չէին կարող չմերձենալ կառավարությանը, խոսքս ոչ թե նրանց, այլ սարսափելի քծնողների մասին է: Սևակը կամ Կապուտիկյանը չէին կարող չհաշտվել ինչ-ինչ բաների հետ: Հայրս կոմունիստ է եղել, բայց դա չի նշանակում, որ սրիկա է եղել: Ստիպված պետք է կոմունիստ լինեիր, որ ինչ-որ լավ բան կարողանայիր անել: Էն ժամանակ պեդալը շատ սեղմեցին:
Ես չգիտեմ` հին ազգը , հին կուսակցությունը, հին մարդը լա՞վ բան է, թե՞ վատ: Ծեր մարդը կարող է լինել հիմար և խելացի: Տարիները խելացիին ավելի խելացի, հիմարին էլ ավելի հիմար են դարձնում: Ի՞նչ ավանդույթներ: 60-70-ականներին հարսանիքները վրանների տակ էին անում: Արդյոք դա թաթարական սովորույթ չի՞: Կարծեմ Կոստան Զարյանն ա ասել ազգային արժեքի մասին` այն ինչ տվել ենք մենք համաշխարհային մշակույթին, ասել է, մեր ոսկեհատման օրենքով գծած հրաշալի եկեղեցիներն են, Կոմիտասը և մեր քաջ ֆիդայինները: Ես Կոստան Զարյանից ավելի խելացի չեմ, ոչ էլ նրանից ավելի լավ եմ գրել: Սնապարծությունը գալիս է տգիտությունից: Նույնն է ասեմ, որ ես ամենալավ երգահանն եմ:
Սնապարծությունը հատուկ է բոլոր փոքր ազգերին: Ես Չեխոսլովակիայում երեք ամիս եղել եմ համերգներով: Եվ հիշեցի Հաշեկի պատմվածքը, որ մարդիկ գնում են Յան Ժիժկայի տոնակատարությանը, բայց մեկը լավ հարբած էր, չդիմացավ ու խմածը դատարկելու, հանկարծ նկատեց, որ շուրջը սարսափելի լռություն է, բոլորն իրեն են նայում, հայացքը բարձրացրեց ու տեսավ, որ ծառի վրա գրված է. այս կաղնու հովանու ներքո հանգստացել է Յան Ժիժկան: Այդ օրվանից նա դարձավ չեխ ազգի դավաճանը:
Սովետական դպրոցում մենք անցնում էինք գարշելի պատմություն: Նախ ես խորը կասկածներ ունեմ` այդ փղերը հարբա՞ծ էին Վարդանանքում, թե՞ չէ: Հումորը մի կողմ, բայց գարշելի պատմություն էինք անցնում՝ նորագույն պատմություն, հին պատմություն, հայ ժողովրդի պատմություն, հասարակագիտություն… Եվ ուրիշ ախմախ պատմություններ ու վերջում ասվում էր՝ կոմունիզմը կհաղթի: Մենակ էդքանը, որ ներարկես մարդուն, ահռելի տգիտություն է: Ես էդ գրքերը պատռում էի, նենց ստացվեց, որ ինձ դուրս շպրտեցին էդ դպրոցից: Հայրս ծանոթով վերցրեց ատեստատը ինձ համար: Մենք հրաշալի կիբեռնետիկայի դպրոց ունեինք, սպորտի մեջ էինք հաջողակ:
Սովետի մեջ պարադոքսալ բան կար. մի կողմից քարոզում էր ինտերնացիոնալիզմ, մյուս կողմից էլ ստիպում էին, որ ազգայինը պահեն: Լուսահոգի Վանուշ Խանամիրյանի պարի անսամբլը ամենաբարձր մակարդակի վրա էր: Եթե կլասիցիստական, ֆաշիստական արվեստ էին քարոզում, ապա Տերտերյանը, որ մոդեռնիստ էր, միաժամանակ էլ` դասական, կամ Արամ Խաչատրյանը որտեղի՞ց ծլեցին: Բայց այդ երկու ահռելի տիտաններից մեկը Թիֆլիսի կուլտուրայի արդյունք էր, մեզ համար Թիֆլիսն էր մայրաքաղաք: Մի անգամ շատ խելացի խոսեց Բուբան` Կիկաբիձեն, ասում էր մի ժամանակ հայերին չճանաչելը տգիտություն էր Թիֆլիսում: Հետո` ինչքան շփվում ես այլ մշակույթների հետ, քոնն ես հարստացնում:
Մեզ ինքնաոչնչացնող երգիծաբան է պետք, ինչպիսին Օտյանն էր, Հակոբ Պրոնյանն էր, ինչպիսին Հաշեկն էր իր ազգի համար, ինչպիսին Գոգոլն էր, նրանք իսկապես հայրենասեր են»:
