Բանակում միշտ էլ եղել են սեռական բռնությունները, պարզապես դրանք չեն լուսաբանվել: Այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ նշեց հոգեբանական գիտությունների դոկտոր Սամվել Խուդոյանը` խոսելով վերջին շրջանում առավել հաճախ դարձած սեռական բռնությունների մասին:
«Ես չէի ասի, թե բռնությունները շատացել են, ավելի շուտ լրատվությունն է բաց դարձել, բանակում նույնպես միշտ եղել են բռնաբարություններ, բայց կոծկում էին, իսկ այսօր բարձրաձայնում են»,- նշեց հոգեբանը` հավելելով, որ նույնը չի կարող ասել ինքնասպանությունների վերաբերյալ, որի պատճառներն, ըստ նրա, դեպրեսիաներն են:
Անդրադառնալով սեռական հակումներին, սեռակրթության դերին` համատեղ ասուլիսի ընթացքում սեքսապաթոլոգ Վրեժ Շահրամանյանը նշեց, որ պետք է ուշադրություն դարձնել այն հանգամանքին, թե ինչպես է կոնկրետ անձը ստացել սեռական դաստիարակություն: « Դպրոցներում ցանկալի է, որ սեռակրթության ծրագիրն անցկացնեն կոմպետենտ մասնագետներ, որոնք այժմ անցկացվում են ֆիզկուլտուրայի դասընթացների հաշվին՝ ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչների կողմից, ինչն անընդունելի է:
Մենք ունենում ենք բացթողում, թվում է, թե կա դասընթաց, բայց այն ձախողվում է»,- մեկնաբանեց սեքսապաթոլոգը` ընդգծելով, որ այս գործում ամենամեծ դերն ընտանիքինն է, որտեղ պետք է տիրի ներդաշնակություն: «Լինում են դեպքեր, երբ մայրն ընտանիքում իշխող է, իսկ ամուսինն`ավելի մեղմ. այս դեպքում աղավաղվում է երեխայի պատկերացումը սեռերի մասին: Տղաների մոտ խախտվում է առնական գծերի ձևավորումը, երբ ընտանիքում շատ ագրեսիվ մթնոլորտ է տիրում, և երեխան ականատես է դառնում բռնի տեսարանների»,- ասաց Վ. Շահրամանյանը` հավելելով, որ այն, ինչ երեխային մատուցում են, նա սկսում է տասը տարի հետո արտահայտել, այն, ինչ իրեն թույլ չէին տվել, նա սկսում է այդ «չի կարելիների» պատասխանը դրսում գտնել:
Ըստ սեքսապաթոլոգի` ընտանիքները շատ տարբեր են. կան ընտանիքներ , որտեղ զբաղվում են երեխաների սեռակրթությամբ, իսկ ընտանիքներ կան, որտեղ ընդհանրապես այց մասին չեն խոսում: Մի բան ակնհայտ է․ սեռակրթության դաշտը վերամշակման , շտկման կարիք ունի: «Հիմա ցանկացած ոք առանց մասնագիտական խմբագրման գիրք է գրում, որը հետագայում կարդում են երեխաները»,- նշեց Վ. Շահրամանյանը:
