Սթիվ Ջոբսի կենսագիր Ուոլթեր Այզեկսոնը իր գրքում պատմում է Aplle ընկերության հիմնադրի մոր` Կլարա Հակոբյանի մասին: «Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո Փոլ Ջոբսը, զորացրվելով ափամերձ պաշտպանությունից, գրազ է գալիս իր զինակիցների հետ,- գրում է հեղինակը:- Նրանց նավը գտնվում էր Սան Ֆրանցիսկոյում, հենց այնտեղ էլ Ջոբսը գրազ է եկել, որ երկու շաբաթվա ընթացքում կարող է իրեն կին գտնել: Հիանալի կազմվածքով, ավելի քան 180 սմ հասակով, սանձարձակ դաջվածքներով` նա շատ նման էր այդ ժամանակ հայտնի դերասան Ջեյմս Դինին: Սակայն ամենևին էլ նրա արտաքինը չէր, որ գրավեց Կլարա Հակոբյանին` ներգաղթյալների ընտանիքի բարի աղջկան: Պարզապես Փոլը և նրա ընկերները մեքենա ունեին, ինչով չէին կարող պարծենալ Կլարայի շրջապատի աղջիկները: Նրանք սկսեցին հանդիպել, և արդեն 10 օր անց՝ 1946 թ. Մարտին, Ջոբսն ամուսնացավ նրա հետ: Նրանք միասին ապրեցին երկարատև և երջանիկ կյանք, մինչև մահը չբաժանեց նրանց»:
Ինչպես հաղորդում է appleinsider.ru կայքը, Այզեքսոնը պատմում է, որ Կլարան ծնվել Նյու Ջերսիում: Նրա ծնողները այստեղ են եկել` փրկվելով Օսմանյան կայսրությունում հայերի ջարդերից: Ավելի ուշ նրանց ընտանիքը տեղափոխվել է Սան Ֆրանցիսկո: Կլարան շատ քչերին է պատմել, որ նրա առաջին ամուսինը եղել է ոչ թե Փոլ Ջոբսը, այլ բոլորովին ուրիշ մարդ, որը մահացել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ: Ջոբսի հետ հանդիպման պահին նա արդեն պատրաստ էր նոր կյանք սկսել:
Այնուամենայնիվ, չնայած զույգի երջանիկ կյանքին, նրանք չէին կարող երեխա ունենալ, քանի որ արտարգանդային հղիությունից հետո Կլարան այլևս չէր կարող հղիանալ: Այսպիսով, 1955 թ.՝ 9 տարվա համատեղ կյանքից հետո, նրանք որոշում են երեխա որդեգրել:
Վաղ տարիքից Ջոբսն իմացել է, որ ինքը որդեգրված է: «Իմ ծնողներն ինձնից չեն թաքցրել դա»,- հիշում է Ջոբսը: Նա հստակ հիշում է, որ երբ 6 տարեկան էր, մարգագետնում նստած՝ այդ թեմայով խոսում էր հարևանուհու աղջկա հետո: «Դա նշանակում է, որ քո ծնողները քեզ չէին ուզում, այդպես չէ՞ »,- հարցրել է աղջիկը:
«Դա նման էր էլեկտրական հարվածի,- հիշում է Ջոբսը:- Ես վազեցի տուն, արցունքները գետի նման հոսում էին աչքերիցս: Երբ հայրս ու մայրս իմացան այդ մասին, դանդաղ, նայելով աչքերիս մեջ, յուրաքանչյուր բառն առանձնացնելով, ասացին. «Բոլորովին ոչ: Դու հատուկ ես, դրա համար էլ մենք քեզ վերցրել ենք»:
Լքված, Ընտրված, Հատուկ: Այս բառերը դարձել են Ջոբսի մի մասնիկը: Նա հենց ինքն իրեն այդպիսին էր համարում: Իր մերձավորների խոսքերով՝ այն գիտակցությունը, որ մանուկ հասակում ծնողներն իրեն լքել են, հետք է թողել նրա ողջ կյանքի վրա:
«Հարցն այն չէ, որ նրանք ինձ լքել են, այլ այն, որ դրանից հետո ես ցանկանում էի ստիպել իմ կենսաբանական ծնողներին երազել վերադարձնել անցյալը և փոխել իրենց որոշումը: Հանուն դրա ես աշխատում էի գիշեր ու ցերեկ: Բացի այդ, ես ավելի շուտ ինձ յուրահատուկ էի զգում, քան լքված: Դրա համար շնորհակալ եմ իմ ծնողներին»,- պատմել է Ջոբսը:
Հեղինակը գրում է, որ Ջոբսը չէր սիրում, որ Փոլին և Կլարային անվանում էին իր որդեգիր ծնողներ: Ինքը նրանց միշտ համարել է իր իրական ծնողները:
