Տարիներ շարունակ, ինչպես նախկին խորհրդային բոլոր երկրներում, այնպես էլ Հայաստանում, աբորտը` հղիության արհեստական ընդհատումը, համարվել է պտղաբերության վերահսկման հիմնական միջոց: Աբորտները Խորհրդային Միությունում առաջին անգամ օրինականացվել են 1920թ.-ին, սակայն 1936թ.-ին` բնակչության աճին
ուղղված քաղաքականության արդյունքում դրանք արգելվեցին: 1955թ.-ին ոչ բժշկական ցուցումներով կատարվող արհեստական ընդհատումները նորից օրինականացվեցին:
2002 թվականին ՀՀ Ազգային ժողովն ընդունել է օրենք «Վերարտադրողական առողջության և
մարդու վերարտադրողականության իրավունքի» մասին, ըստ որի, մինչև 12 շաբաթական
հղիության արհեստական ընդհատումը` աբորտը, համարվում է օրինական:
Աբորտները նվազեցնելու նպատակով, ՀՀ առողջապահության նախարարությունը, ՄԱԿ-ի բնակչության հիմնադրամի Հայաստանյան գրասենյակի (UNFPA) աջակցությամբ, 1997թ.-ից սկսեց իրականացնել «Ընտանիքի պլանավորման» ծրագիրը: Ըստ ՀԺԱՀ-2000 զեկույցում հրապարակված ՀՀ առողջապահության նախարարության պաշտոնական վիճակագրության տվյալների՝ Հայաստանում աբորտները պատճառ են հանդիսացել մայրական մահացության զգալի քանակի` 10-20 տոկոս: Այս ցուցանիշը
հետազոտությանը նախորդող հինգ տարիների ընթացքում նվազել է՝ ցուցանիշի միջին
մակարդակը հինգ տարիների կտրվածքով չի գերազանցել 5 տոկոսը (46-ից 2 դեպք):
ՀԺԱՀ-ի ընթացքում աբորտների վերաբերյալ տեղեկատվությունը մանրամասնորեն
հավաքագրվել է կանանց վերարտադրողական պատմության միջոցով: Ըստ այդմ` հղիության արհեստական ընդհատումները 2009թ., ըստ ՀՀ ԱՎԾ-ի սոցիալական ոլորտի վիճակագրության, ունեն հետևյալ տեսքը, ընդ որում՝ հաշվարկը կատարվել է 1000 կնոջ հաշվով:
2009թ. 15-49 տարեկան կանանց շրջանում հղիության արհեստական ընդհատումների տոկոսային հարաբերությունը 15,0 տոկոս է, 100 կենդանածին ու մեռելածին երեխաների հաշվով` 30,5 տոկոս: Հղիության արհեստական ընդհատումները 15-19 տարեկանների շրջանում, 1000 կնոջ հաշվով, 2009թ. կազմել է 5.2 տոկոս, 20-34 տարեկանների շրջանում` 24.8 տոկոս, 35 և բարձր տարիքի կանանց շրջանում` 15.0 տոկոս:
