Հնդկաստանի թանկարժեք քարերի և ոսկերչական իրերի միության նախագահ Ռաջեշ Ռոկդեն կոչ է արել Հնդկաստանում այդ ոլորտում գործունեություն ծավալողներին խզել կապերը Ադրբեջանի ու Թուրքիայի հետ, քանի որ այդ երկրները Պակիստանի հետ Հնդկաստանի սահմանին առաջացած լարվածության և ռազմական բախումների օրերին բացահայտ աջակցել են Պակիստանին: Ադրբեջանական պրոպագանդան առ այսօր շարունակում է շեփորել, որ Պակիստանի զինուժը ջախջախել է Հնդկաստանի ստորաբաժանումներին:
Բաքուն այդ պրոպագանդայի թիրախ է դիտարկում, իհարկե, ոչ միայն Հնդկաստանին, այլ այդ կերպ նաև Հայաստանին, որի ռազմա-տեխնիկական առանցքային գործընկերոջ կարգավիճակում է Հնդկաստանը վերջին տարիներին: Ավելին, շաբաթներ առաջ Ադրբեջանի փոխարտգործնախարարը ուղիղ թիրախավորում էր Հնդկաստանը Հայաստանին աջակցելու համար: «Առևտուրը դադարեցնելով՝ մենք միասնության և վճռականության հստակ ուղերձ ենք հղում՝ ամրապնդելով մեր արդյունաբերության դերը, որպես ազգային հպարտության հենասյուն», հայտարարել է Հնդկաստանի թանկարժեք քարերի և ոսկերչական իրերի միության նախագահ Ռաջեշ Ռոկդեն, իսկ կազմակերպության փոխնախագահը կոչ է արել հայրենասիրությունը վեր դասել բիզնես շահերից:
Կարո՞ղ է Հայաստանն օգտվել այդ հանգամանքից և Հնդկաստանի թանկարժեք քարերի և ոսկերչության ոլորտում գործունեություն ծավալողներին առաջարկել այն, ինչից նրանք կհրաժարվեն Ադրբեջանի ու Թուրքիայի դեպքում: Համենայն դեպս, պետք է փորձել, առավել ևս, որ Հայաստանի տնտեսության ներկայիս վիճակը շատ կարևոր է դարձնում հավելյալ հնարավորությունների օգտագործումը՝ հաշվի առնելով տնտեսական վիճակագրության բարձր տեմպի նվազումը: Առավել ևս, որ Հայաստանի և Հնդկաստանի փոխհարաբերությունը ռազմա-տեխնիկական ոլորտում, ունենալով շոշափելի ծավալներ, չունի համարժեք տնտեսական բաղադրիչ:
Իսկ երկկողմ հարաբերության խորացման, ընդլայնման հարցում առանցքային է հենց տնտեսական շահերի փոխադարձության սկզբունքով խորացումը, այլ ոչ թե ռազմա-տեխնիկական գնումները: Առանց տնտեսական փոխադարձության ընդլայնման՝ հարաբերությունների մնացյալ սեգմենտները ստանում են որոշակի հարաբերականություն, որոնք կարող են շատ արագ ենթակա լինել հենց տնտեսական հարթությունում այլ շահերի ձևավորմանը: Ըստ այդմ, Հայաստանի ու Հնդկաստանի հարաբերությունը ունի թերևս տնտեսական բաղադրիչի ընդլայնման և խորացման կարիք, և առկա իրավիճակում գործնականում բացվում է որոշակի հնարավորություն, որը պետք է ձգտել օգտագործել առավելագույն էֆեկտիվությամբ և իհարկե օպերատիվությամբ:
