Եվրախորհրդարանը նախօրեին ընդունեց բանաձև, որն Արցախում տեղի ունեցածը որակել է էթնիկ զտում՝ կոչ անելով համարժեք գործողություններ իրականացնել Ադրբեջանին պատասխանատվության ենթարկելու համար: Սա Եվրախորհրդարանի հերթական բանաձևն է, որով դատապարտվում է Արցախի հանդեպ ադրբեջանական ագրեսիան:
Միևնույն ժամանակ, ինչպես արդարացիորեն նկատում են հանրային տարբեր շերտեր, խմբեր, 44-օրյա պատերազմից հետո Եվրախորհրդարանն այդ առնչությամբ ընդունել է մի շարք բանաձևեր, որոնք, սակայն, չեն փոխել Եվրամիության գործադիր իշխանության վերաբերմունքն Ադրբեջանի հանդեպ: Հետևաբար, արվում է եզրակացություն, որ այդ փաստաթղթերը պարզապես անիմաստ են, քանի որ չեն ազդում իրավիճակի ռեալ փոփոխության վրա:
Այդ հանգամանքը, սակայն, չպետք է լինի Եվրախորհրդարանի բանաձևերն արժեզրկող հանգամանք, կամ դրանց հանդեպ անուշադրության պատճառ: Ինչպես բազմիցս առիթ եմ ունեցել գրելու և խոսելու այդ կապակցությամբ, չունենալով պատրանքներ այդօրինակ բանաձևերի անմիջական ազդեցության վերաբերյալ, այդուհանդերձ, դրանք պետք է դիտարկել այսպես ասած «ապագա թղթապանակի» տրամաբանության մեջ:
Պետք է խնամքով, հետևողականորեն, համբերատարությամբ հավաքել այդ թղթապանակը, այսպես ասած՝ «Ադրբեջանի ագրեսիայի գործը»: Թղթապանակները կարող են տարիներով մնալ գզրոցներում, փոշոտվել, սակայն դրանց առկայությունը մշտապես հնարավորություն է տալիս միջավայրային փոփոխությունների դեպքում «հանել» ու օգտագործել, կիրառել դրանք ըստ բովանդակության:
Սա, իհարկե, նշանակում է, որ բացի թղթապանակը հավաքելուց, բացի գործը ամբողջացնելուց, պետք է իհարկե աշխատել նաև միջավայի փոփոխության ուղղությամբ, որքան որ թույլ են տալիս մեր կարողությունները: Դրանք այսօր շատ համեստ են, սակայն դա նշանակում է նաև, որ պետք է դնել այդ կարողություններն ընդլայնելու և համբերատարությամբ դեպի դրան գնալու խնդիր: Սրանք երկու առանցքային հանգամանքներ են, որ պետք է լինեն Հայաստանի հանրապետության հավաքական և օրգանական առաջնահերթություն՝ դառնալով նաև անվտանգության ճարտարապետության կարևոր բաղադրիչ:
