Միացյալ Նահանգների պետքարտուղարոււթյունը պատասխանելով Ամերիկայի ձայնի հայկական ծառայությանը՝ Մինսկի խմբի համանախագահության ապագայի շուրջ ԱՄՆ դիրքորոշման վերաբերյալ, հայտարարել է, որ Վաշինգտոնը պատրաստ է Երեւանի ու Բաքվի հետ աշխատել ցանկացած ձեւաչափում, որի վերաբերյալ կհամաձայնեն նրանք: Բաքուն Երեւանին առաջարկում է «համաձայնել» խմբի լուծարմանը մտքին եւ համատեղ խնդրանքով դիմել ԵԱՀԿ-ին: Երեւանն օրերս հայտարարեց, որ այդ հարցը կապում է խաղաղության պայմանագրի հետ: Ստացվում է, որ, եթե Երեւանը չի միանում Բաքվի «առաջարկին», ապա Մինսկի խմբի համանախագահությունը շարունակում է դե յուրե գոյությունը, թեեւ դե ֆակտո չի աշխատում արդեն մի քանի տարի:
Ընդ որում, խումբը գործնականում չի աշխատում գուցե նույնիսկ տասնամյակ, թեեւ թվում է, որ աշխատանքը ընդհատվել է 2022 թվականին՝ ուկրաինական պատերազմի հետեւանքով: Եթե դիտարկենք այն, որ Մինսկի խմբի համանախագահությունը դե ֆակտո ապահովելու էր խաղաղ գործընթաց, այսինքն՝ Կովկասի կայունություն, ապա պարզ է, որ այդ առաքելությունը խումբը, համանախագահությունը տապալել է դեռեւս 2013-14 թվականներից, երբ Ադրբեջանը գործընթաց բերեց ակնառու ռազմական բաղադրիչ: Այլ կերպ ասած, բերեց ուժի բաղադրիչը եւ սկսեց կիրառել այն անարգել:
Սա էական հանգամանք է, երբ դիտարկում ենք Մինսկի խմբի համանախագահության ապագայի հարցը: Երբ համանախագահ որեւէ երկիր հայտարարում է, որ կընդունի այն որոշումը, ինչը կայացնեն Երեւանն ու Բաքուն՝ աշխատանքային ձեւաչափի վերաբերյալ, ապա մեծ հաշվով այստեղ նշմարվում են Բաքվի ուժային քաղաքականության լեգիտիմացման ռիսկեր: Որովհետեւ, Ադրբեջանը հարցը դնում է այնպես, որ ակնառու է շանտաժի տարրը: Բաքուն հայտարարում է, որ, եթե Երեւանը չմիանա խմբի լուծարման առաջարկին, ուրեմն տարածքային հավակնություն ունի Ադրբեջանի հանդեպ: Սա նենգափոխում է եւ շանտաժ, որովհետեւ Բաքուն ինքը ընդունել է Մինսկի խմբի մանդատն ու բանակցել դրա շրջանակում: Հետեւաբար, այդ մանդատի հանդեպ աշխատանքային հարաբերությունը չի կարող ենթադրել Ադրբեջանի հանդեպ տարածքային պահանջ կամ հավակնություն:
Ուրեմն ինչու՞ է Ադրբեջանը դնում հարցն այդ շեշտադրումով: Որպեսզի ստեղծի ուժի կիրառման նախադրյալ: Կկիրառի, թե ոչ, սա հարցի մյուս մասն է, բայց ակնհայտ է, որ Ադրբեջանը ստեղծում է այդ նախադրյալը: Հետեւաբար, թողնել այդ հարցի առնչությամբ Երեւանին ու Բաքվին «իրար հետ որոշելու», նշանակելու է թողնել, որ Բաքուն շանտաժի ուժով Երեւանին բերի Մինսկի խմբի համանախագահությունը լուծարելու իր առաջարկին: Մինչդեռ, համանախագահության թեկուզ դե յուրե գոյությունը մի կատեգորիա է, որը բաց է պահում Լեռնային Ղարաբաղի հարցում Ադրբեջանի պատասխանատվության հանգամանքը: Այդ հանգամանքը փակելու համար է, որ Բաքուն փորձում է հասնել խումբն ու համանախագահությունը փակելուն:
