Հայաստանի եւ Ադրբբեջանի խորհրդարանների նախագահների՝ մարտին Ժնեւում տեղի ունեցած առաջին հանդիպումից հազիվ երկու ամիս անց նույն Ժնեւում տեղի է ունեցել նրանց երկրորդ հանդիպումը: Մայիսի 16-ին նրանք հանդիպել են Խորհրդարանների ղեկավարների միջազգային հավաքի շրջանակում: Հաղորդագրություններն արձանագրում են փաստը, սակայն հանդիպման բովանդակությունը անհասանելի է: Հաշվի առնելով այն, որ Սիմոնյանն ու Գաֆարովան հանդիպում են արդեն երկրորդ անգամ՝ առաջին հանդիպումից համեմատաբար կարճ ժամանակ անց, որովհետեւ երկու ամիսը այս դեպքում իրապես կարճ ժամանակ է, հնարավոր է թերեւս եզրակացնել, որ խոսքը բոլորովին այսպես ասած արարողակարգային կամ դեկորատիվ գործընթացի մասին չէ:
Իհարկե դրա վերաբերյալ արտահայտվել եմ դեռեւս առաջին հանդիպման համատեքստում, կարծիք հայտնելով, որ նկատելիորեն ձեւավորվում է Հայաստան-Ադրբեջան բանակցային կամ հաղորդակային առկա խողովակներին զուգահեռ եւս մեկ, այսպես ասած այլընտրանքային խողովակ: Կա երկրների ղեկավարների խողովակը, կամ արտգործնախարարների խողովակը, կա Հայաստանի անվտանգության խորհրդի քարտուղարի եւ Ադրբեջանի նախագահհի աշխատակազմի արտաքին հարցերի պատասխանատուի խողովակը:
Փաստորեն, այս երեք զուգահեռ «գծերը» չեն բավականացնում եւ ձեւավորվում է չորորդը՝ խորհրդարանների նախագահների մակարդակով: Ինչպես նշել եմ, այս ձեւաչափը Հայաստանի պարագայում ունի առաձնահատուկ նշանակություն, որովհետեւ Հայաստանի կառավարման համակարգը դե յուրե այնպիսին է, որ Հայաստանի խորհրդարանն է իշխանության առաջնային մարմինը, գործադիր իշխանության վերադասը: Այլ կերպ ասած, եթե Բաքվում օրինակ խորհրդարանն է ավելի ենթակա նախագահին՝ որովհետեւ ընդգծված նախագահական, գերնախագահական իշխանություն է, ապա Հայաստանում հակառակն է՝ խորհրդարանական իշխանություն է, վարչապետն է ենթակա խորհրդարանին:
Դե ֆակտո պատկերը իհարկե այլ է, սակայն, քաղաքականության մեջ վճռորոշ պահերին կամ ամեն ինչ հանգուցալուծվում է դե յուրե պատկերի գերակայությամբ, կամ արդեն՝ հեղափոխություններով կամ հեղաշրջումներով: Ըստ էության, խորհրդարանների ղեկավարների ձեւաչափի ձեւավորումով, դրա նախաձեռնողները հայաստանյան կողմում ստեղծում են փաստորեն դե յուրե-դե ֆակտո ռեժիմների բավականին ենթատեքստային «երկվություն»: Հարց է առաջանում, թե ինչի՞ համար: Եվ այդ հարցը թերեւս լրացուցիչ ինտրիգ է ստանում այն գործընթացների ֆոնին, որ վերջին երկու շաբաթներին ծավալվում են Հայաստանում:
