Washington Post ամերիկյան հեղինակավոր պարբերականը հրապարակել է տեղեկություն, որ ուկրաինական պատերազմի մեկնարկից եւ ՌԴ դեմ արեւմտյան պատժամիջոցների կիրառումից հետո՝ 2022 եւ 2023 թվականներին որեւէ կերպ չի նվազել ռուսական տիտանի արտահանումը արեւմտյան երկրներ: Ավելին, թերթի ուսումնասիրությունից պարզ է դարձել, որ եղել է նույնիսկ որոշակի ավելացում: Տիտանի ներկրումը չի ներառվել պատժամիջոցների ցանկ, Ռուսաստանում տիտան արդյունահանող եւ արտահանող ընկերությունը, չնայած Ռոստեխ կորպորացիայի մաս է, այդուհանդերձ դուրս է մնացել պատժամիջոցների ենթակա ընկերությունների ցանկից:
Իսկ ամբողջ պատճառն այն է, որ տիտանը շատ կարեւոր է ավիատիեզերական արդյունաբերության համար եւ այդ իսկ պատճառով Արեւմուտքը չի կիրառում պատժամիջոց, որովհետեւ դա կնշանակեր պատժել ինքն իրեն, իր ավիատեզերական արդյունաբերության ձեռնարկություններին: Նույն կերպմ Ռուսաստանը շարունակել է լինել դեպի ԱՄՆ ուրանի խոշոր արտահանող: Պատճառը դարձյալ պարզ է՝ ուրանը անհրաժեշտ է ամերիկյան արդյունաբերությանը, եւ հետեւաբար այն դուրս է մնում պատժամիջոցների ենթակայությունից: Այս օրինակները այն մասին են, թե որքան պրագմատիկ, խստագույնս հաշվարկված են միջազգային ռազմա-քաղաքական հարաբերությունները, եւ որքան ելակետային է դրանցում տնտեսական շահը:
Չնայած հանգամանքին, որ Արեւմուտքն ու Ռուսաստանը ուկրաինական «պոլիգոնում» պատերազմի մեջ են, կոշտ եւ արմատական հայտարարոթյուններ են անում միմյանց դեմ, միեւնույն է, այնտեղ, որտեղ կա տնտեսական շահ եւ անհրաժեշտություն՝ կա հաղորդակցություն, առեւտուր: Շատերը սա կարող են համարել միջազգային հարաբերությունների ցինիզմ, բայց սա միջազգաին հարաբերությունների բավականին գուցե դաժան, սակայն սառը եւ ռացիոնալ բնույթն է: Այս թեման հատկապես կարեւոր է այս օրերին, երբ Հայաստանի բանկային համակարգը, ի դեպ ԱՄՀ հայաստանյան առաքելության ղեկավարի Հայաստան կատարած այցից եւ վարչապետ Փաշինյանի հետ հանդիպումից հետո, հայտարարեց ռուսական «ՄԻՐ» քարտերի սպասարկումը դադարեցնելու մասին:
Արդյո՞ք դա մեծ հարված էր Ռուսաստանի տնտեսությանը եւ պատերազմական կարողություններին: Այդպես մտածելը կլինի ծիծաղելի: Այդ քայլից կորուստ է ունենում միայն Հայաստանի բանկային համակարգը, հետեւաբար՝ Հայաստանի տնտեսությունը, նաեւ կորուստ կարող է ունենալ զբոսաշրջության ոլորտը: Իհարկե ռուսաստանցի զբոսաշրջիկները, որ Հայաստանում այդ ոլորտի շարժիչներից են, կգտնեն ֆինանսական հարցերը լուծելու այլ միջոց, բայց առաջացածծ թեկուզ փոքր անհարմարությունը կարող է բերել հոսքի որոշակի նվազման: Իսկ Հայաստանի տնտեսության համար փոքրն անգամ ունի մեծ նշանակություն: Սա մի օրինակ է ընդամենը, բայց խոսուն օրինակ՝ բերված միջազգային պատկերի ֆոնին:
