Նախօրեին ՌԴ նախագահ Պուտինի հետ հեռախոսազրույցի ընթացքում Թուրքիայի նախագահ Էրդողանը հայտնել է, որ պատրաստ է ցանկացած միջոցով նպաստել ուկրաինական խաղաղ կարգավորման հարթակ ձեւավորելուն: Էրդողանը Պուտինի հետ խոսել է ՌԴ նախագահի ընտրության առիթով, շննորհավորելով Պուտինին հաղթանակի համար:
Թուրքիայի նախագահի պատրաստակամությունը՝ օգնել ցանկացածծ միջոցով ձեւավորել հարթակ, ըստ երեւույթին «առաջացել» է հենց ՌԴ նախագահի ընտրության «տաք հետքով»: Ընտրության ավարտից հետո ժամեր անց իր ունեցած ելույթում ՌԴ նախագահ Պուտինը բավականին ուշագրավ արտահայտություններ էր արել Ֆրանսիայի դերի առնչությամբ: Նա անդրադառնալով Ֆրանսիայի նախագահ Մակրոնի կոշտ հայտարարություններին, նշել է, որ Ֆրանսիան կարող է ունենալ խաղաղ կարգավորման կարեւոր դեր եւ ամեն ինչ դեռ կորած չէ:
Փաստացի, Պուտինը Մակրոնին ոչ թե պատասխանել է այսպես ասած փոխադարձ կոշտությամբ, այլ հակառակը՝ հարաբերվելու թեկուզ աղոտ, բայց բավականին նկատելի պատրաստակամությամբ: Իսկ այդ հանգամանքը առավել ուշադրության է արժանի նրանով, որ ՌԴ նախագահի ընտրությունից անմիջապես առաջ ֆրանսիական լրատվամիջոցներին տված հարցազրույցում Ֆրանսիայի նախագահն էր հայտարարել, որ ինքը կվերցնի հեռախոսը, եթե Պուտինը զանգահարի իրեն, որովհետեւ դա իր պատասխանատվությունն է՝ լսել, թե ինչ առաջարկներ կանի Պուտինը իրավիճակի կարգավորման համար:
Ըստ ամենայնի, այդ հեռակա «երկխոսությունը» աննհանգստացրել է Թուրքիայի նախագահ Էրդողանին, առաջացնելով մտավախություն, որ Թուրքիան կարող է կորցմել ուկրաինական կարգավորման առանցքային դերակատարի հնարավորությունը, ինչը Էրդողանի աշխարհաքաղաքական խաղի առանցքային խաղադրույքներից մեկն է: Նշանակու՞մ է դա, որ Էրդողանն ինչ որ կոնկրետ առաջարկ է արել Պուտինին, այդպիսով փորձելով կանխել ֆրանս-ռուսական հնարավոր երկխոսության ծավալման ռիսկը: Թուրքիայի համար այդ հեռանկարը անհանգստացնող է ոչ միայն «ուկրաինական ուղղության» հաշվարկով, այլ նաեւ Էրդողանի աշխարհաքաղաքական հավակնությունների ամբողջ պերիմետրի, այդ թվում Կովկասի:
