Կառավարության փետրվարի 8-ի նիստում կայացվել է մի որոշում, որն իհարկե բխում է օրենսդրական հիմքից, բայց դրանով հանդերձ նաեւ արտացոլում է հայաստանյան քաղաքական իրականության ամբողջ պերճանքն ու թշվառությունը: Այդպես, 2021 թվականի ԱԺ արտահերթ ընտրությանը մասնակցած 4 կուսակցություն 2024 թվականին Հայաստանի պետական բյուջեից կստանա 520.7 մլն դրամ աջակցություն։ Համաձայն այդ որոշման, «Քաղաքացիական պայմանագիր» իշխող կուսակցությունը 268,3 մլն դրամ, «Հանրապետություն» կուսակցությունը` 38,7 մլն դրամ, «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը` 50,4 մլն դրամ և «Հայաստան» դաշինքը` 163,2 մլն դրամ։ Իհարկե, այս պրակտիկան Հայաստանում օրենսդրորեն ամրագրված է շատ երկար տարիներ:
Բայց, ամբողջ հարցն էլ հենց դա է թերեւս, որ այդ պրակտիկան ավարտելու ժամանակն է, որպեսզի քաղաքական ուժերի չլինեն բեռ պետական բյուջեի, հարկատուների համար: Որքա՞ն կարեւոր գործեր կարելի էր անել 520 միլիոն դրամով: Փոխարենը, այդ փողը գնում է քաղաքական ուժերի, որոնք մի կողմից իրենք տնօրինում են ահռելի ֆինանսական ռեսուրսներ՝ իհարկե առավելապես իրենց առաջնորդական խմբերի մակարդակով, բայց մեծ հաշվով ի՞նչ են այդ քաղաքական կուսակցութունները, եթե ոչ ընդամենը իրենց առաջնորդների եւ առաջնորդական խմբերի տարատեսակ հավակնությունների սպասարկման գործիքներ:
Հետեւաբար, ինչու՞ պետք է այդ հավակնությունների սպասարկումը նաեւ գին արժենա պետական բյուջեի, կամ ինչպես վարչապետն է ասում՝ «ժողովրդի գրպանի» համար: Ժողովրդի գրպանինը պետք է ծառայի ժողովրդին, ոչ թե կուսակցական առաջնորդական խմբակների կարիքներին: Առավել եւս, որ այստեղ առկա է նաեւ բավականին ցցուն անարդարություն, քաղաքական մրցակցության սկզբունքի խախտում, եթե հաշվի առնենք այն, որ տվյալ քաղաքական ուժերը այլ ուժերի համեմատությամբ այսպես ասած «անցել» են պետական աջակցություն ստանալու նշաձողը, որովհետեւ ունեցել են ըստ էության ավելլի շատ ֆինանսական հնարավորություններ եւ վարչական լծակներ, այլ կերպ ասած՝ ավելի հարմար են տեղավորվել ֆինանսատնտեսական եւ քաղաքական կոնյուկտուրայի շրջանակում:
Իհարկե, Հայաստանն այսօր ունի ահռելի այլ խնդիրներ, բայց վերջին հաշվով, 520 միլիոն դրամն օրինակ կարող էր ուղղվել հենց այդ խնդիրների լուծմանը՝ առարկայական, օգտակար, մնայուն կամ երկարաժամկետ լուծում ապահովելուն, որը գուցե ընդհանուր անհրաժեշտ լուծումների շրջանակում լիներ փոքր, սակայն կատարված ծախսի համեմատությամբ ունենար բազմապատիկ ավելի տարբերություն եւ իմաստ:
