Սեպտեմբերի 16-ի խորհրդարանական ճեպազրույցների ժամանակ, երբ լրագրողները հարց են ուղղել Դաշնակցության պասսիվության մասին, այդ կուսակցության խմբակցության քարտուղար Արտյուշա Շահբազյանը հայտարարել է, որ Դաշնակցությունը չի դիմում հիստերիկ քայլերի: Փաստորեն, քաղաքական ակտիվությունը Դաշնակցության համար հիստերիկա է: Երևի Դաշնակցության համար հիստերիկան նաև հեղափոխություն բառի հոմանիշն է, և, ըստ էության, կարելի է Դաշնակցությունը ընկալել իբրև Հայ Հիստերիկ Դաշնակցություն, որը հիմա, իհարկե, հեղափոխությամբ, այլ կերպ ասած՝ հիստերիկայով չի զբաղվում:
Ընդհանրապես, հայտնի չէ, թե Դաշնակցությունն, ասենք, ժամանակ առ ժամանակ Հայ ազգային կոնգրեսին քննադատելուց բացի, ուրիշ ինչով է զբաղվում: «Ավելի լավ է ուշ սկսել, լավ տեղ հասնել, քան շուտ սկսել և ճանապարհի կեսին կանգնել»,- հայտարարում է Արտյուշա Շահբազյանը: Այսինքն՝ Դաշնակցությունը հիմա սպասում է: Թե ինչի՝ երևի միայն իրենց է հայտնի: Սակայն ակնհայտ է, որ Դաշնակցության համար քաղաքական ակտիվությունը սեզոնային երևույթ է, անկախ այն բանից, թե ինչպիսին է երկրում իրավիճակը: Դաշնակցության համար նպատակը ոչ թե երկրում իրավիճակ փոխելն է, այլ ընդամենը ընտրություններից ինչ-որ բան պոկելը: Միայն դրանով կարելի է բացատրել «լավ է ուշ սկսել, բայց տեղ հասնել» տրամաբանությունը: Իսկ ուր է ուզում հասնել ՀՅԴ-ն: Ամենայն հավանականությամբ, ուզում է հասնել խորհրդարան:
Դաշնակցությունը չունի դրանից ավելի որևէ բան ակնկալելու ռեսուրս, եթե, իհարկե, նորից հույսը չդնի ներիշխանական հեղաշրջման վրա, որը էլի կանի Ռոբերտ Քոչարյանը` ինչպես 1998-ին, երբ կրկին հրապարակ բերեց Դաշնակցությանը, բայց արդեն՝ առանց Սերժ Սարգսյանի և նրա դեմ: Ներիշխանական հերթական հեղաշրջումը սկսելո՞ւն, թե՞ խորհրդարանական ընտրություններում տեղ ստանալուն է սպասում Հայ հեղափոխական դաշնակցությունը: Ամենայն հավանականությամբ, թե՛ մեկին, թե՛ մյուսին: Իսկ հիստերիկ քայլեր չի անում, որովհետև հասկանում է, որ շատ թափով դեպի մեկը վազելու պարագայում կարող է կորցնել մյուսից օգտվելու հնարավորությունները:
2008 թվականից հետո իրավիճակը երևի թե Դաշնակցության համար դարձավ ամենամղձավանջայինը, թեև թվում էր, որ ամենաբարդը պետք է լիներ, ասենք, քաղաքական հալածանքների ենթարկվող Կոնգրեսի համար: Բանն այն է, որ Դաշնակցությունը 2008-ից հետո հայտնվեց երկու քարի արանքում՝ չիմանալով ում հետ մնալ` Քոչարյանի՞, թե՞ Սարգսյանի: Այդպես պատեպատ խփվելով էլ ՀՅԴ-ն անցկացնում է տարիները՝ չկարողանալով կողմնորոշվել, թե, ի վերջո, ինչ է կատարվում Քոչարյան-Սարգսյան հարաբերություններում, և ով է լինելու նրանցից հաղթողն ու գերական: Սա իսկապես ծանրագույն իրավիճակ է մի կուսակցության համարը, որը մի կողմից կախված է Քոչարյան-Սարգսյան տանդեմի հարաբերությունների հանգուցալուծումից, իսկ մյուս կողմից էլ պարտավոր է գուշակել այդ հանգուցալուծման ելքը, որպեսզի չմնա դռան արանքում:
