Թուրքական բանկերը, ըստ տեղեկությունների, տարեսկզբից ի վեր սկսել են զանգվածաբար հրաժարվել ռուսական բանկերի հետ ֆինանսական օպերացիաներից, վճարներ ընդունելուց: Համաձայն տեղեկատվության, պատճառն ամերիկյան պատժամիջոցներն են եւ դրանց տակ չհայտնվելու վախը: Սակայն, ըստ ամենայնի մասնավոր պատճառը ավելի լայն ու խորքային քաղաքական իրողության արտացոլում է, մի դրսեւորում միայն, եւ կազմում է վերջին շաբաթներին ռուս-թուրքական հարաբերության նկատելի սառեցման մեծ պատկերի մի մասը: Սառեցման հանգամանքը ազդարարում են տարբեր միջազգային փորձագետներ, քաղաքագետներ, հետազոտական կենտրոններ եւ հեղինակավոր լրատվամիջոցներ:
Բուն պատճառ դիտվում է այն, որ Թուրքիան նախորդ տարեվերջին ԱՄՆ հետ շփումների ընթացքում հավաստիացրեց, որ կավարտի Շվեդիայի՝ ՆԱՏՕ-ին անդամակցության գործընթացը: Այն հավանության արժանացավ նաեւ Թուրքիայի խորհրդարանի պրոֆիլային հանձնաժողովում: ԱՄՆ դրա դիմաց խոստանում է իրագործել Ֆ16 օդանավերի գործարքը, համաձայն որի, Անկարան կստանա մի քանի տասնյակ օդանավ, ինչպես նաեւ իր ունեցած օդանավերի արդիականացման հնարավորություն: Թուրքիայի համար սա առանցքային հարց է: ՆԱՏՕ ուժեղագույն բանակներից մեկն ունեցող Թուրքիան բավականին «համեստ» է օդուժի առումով: Ժամանակակից իրողությունների պարագայում սակայն օդուժի նշանակությունը բավականին մեծ է: Անկարան փորձում է լուծել այդ հարցը:
Միաժամանակ, ԱՄՆ համար կարեւոր է Շվեդիայի անդամության խնդիրը: Նախ, դա այսպես ասած հեղինակության հարց է, այն պարագայում, երբ ներկայումս ամերիկյան դիվանագիտությունը կարծես թե առավել սուր ունի այդ խնդիրը: Միաժամանակ, դա իհարկե ոչ պակաս ռազմա-քաղաքական կարեւորագույն հարց է արեւմտյան ռազմավարության համար: Շվեդիան ըստ էության Բալթիկ ծովի դարպաս է՝ ՆԱՏՕ անդամ Դանիայի հետ միասին: Այդպիսով, Շվեդիայի անդամության պարագայում Բալթիկ ծովի դարպասը ամբողջապես անցնում է ՆԱՏՕ հսկողության: Ավելորդ է թերեւս ասել, թե ինչ մարտահրավեր է դա Ռուսաստանի համար՝ թե Բալթիկ ծովի նավատորմի, թե ընդհանրապես Կալինինգրադի հետ հաղորդակցության իմաստով:
Ըստ այդմ հնարավոր է պատկերացնել, թե հարցն ինչպիսի արժեք ունի ռուս-թուրքական հարաբերություններում: Այդպիսով, ստացվում է բավականին փակ մի շրջանակ, որն էլ այսօր ըստ էության սառեցրել է ռուս-թուրքական հարաբերությունը: Անկասկած է, որ այդ հանգամանքը ազդելու է նաեւ Կովկասի եղանակի վրա: Հարցն այն է, թե ինչ աստիճանով: Իսկ դա կախված է, թե ինչպես կզարգանա իրավիճակը եւ որքան կսառի ռուս-թուրքական հարաբերությունը: Իհարկե հազիվ թե այն հանգի «սառցակալման», բայց բոլոր դեպքերում, էական հարց է լինելու անգամ այն, թե ինչ գնով եւ կամ՝ «ում գլխին կկոտրվի» ռուս-թուրքական հարաբերության սառույցը:
